Main menu
இம்மாத இதழில்..

திருவாரூர் - தீ பரவட்டும்

- கலி.பூங்குன்றன்

திருவாரூர் நகரம் எத்தனை எத்தனையோ மாநாடுகளை நடத்தியுள்ளது. ஒவ்வொன்றும் ஒரு வகையில் முக்கியத்துவ முத்திரை பெற்றதுண்டு. அந்த வகையில் கடந்த 17ஆம்  தேதி (17.12.2016) திராவிடர் மகளிர் எழுச்சி மாநாடு நடைபெற்றது.

வெறும் மாநாடு மட்டுமல்ல; பேரணியோடு கூடிய மாநாடு அது. மாநாடு என்றால் ஆண்களும், பெண்களும் கலந்தே இருப்பார்கள்.

ஆனால் மகளிர் எழுச்சி மாநாடு என்ற பெயருக்கேற்ப பெண்கள் பேராதிக்கமாகக் கிளர்ந்து எழுந்தனர். 75 விழுக்காடு

பெண்களே - குடும்பம், குடும்பமாக அணி வகுத்தனர். பெரியார் பிஞ்சுகளின் கைகளில் எல்லாம் கழகக் கொடிகள்! கொடிகள்!! கொள்கை முழக்கங்கள்! முழக்கங்கள்!!

மாநாட்டு மேடையில் கலை நிகழ்ச்சிகள், கருத்தரங்கம் என களைகட்டின. மாநாட்டின் முத்தாய்ப்பாக திராவிடர் கழகத் தலைவர் ஆசிரியர் மானமிகு கி. வீரமணி அவர்களின் நிறைவுரை அமைந்தது.

மாநாட்டின் எல்லா வகைக் கட்டுமான பணிகளையும், நிர்மாணித்தவர்கள் பெண்களே! பெண்களே!! இது திராவிடர் கழக மகளிரணியினருக்கு, பாசறை சகோதரிகளுக்கே உரித்தான தனித்தன்மை என்பதை நிரூபித்து விட்டனர்.

மாநாட்டில் மிகப் பெரிய உச்சம் என்பது அதில் நிறைவேற்றப்பட்ட 36 தீர்மானங்களாகும். கழகத் தலைவர்தம் அறிக்கையில் (25.12.2016) குறிப்பிட்டது போல மிகப் பெரிய பிரகடனமாகும். (மாக்னகார்ட்டா).

பெண்ணுரிமை என்று சொல்லுகிறபோது தந்தை பெரியார் சிந்தித்த அளவுக்கு இன்னொருவரை சுட்டிக்காட்டுவது இயலாத ஒன்றே! “பெண் ஏன் அடிமையானாள்?” என்ற நூலைப் படிக்கும் எவரும் -அவ்வளவு எளிதில் ஜீரணிக்க முடியாது.

திருவள்ளுவரைகூட அதில் அவர் விட்டு வைத்ததில்லை.

“தெய்வம் தொழாஅள் கொழுநன் தொழு தெழுவாள்

பெய்யெனப் பெய்யும்மழை”

என்ற குறளைப் பற்றிக் கூறும் பொழுது - அது என்ன கணவனைத் தொழுதெழுதல் என்ற வினாவை தவத்திரு. குன்றக்குடி அடிகளார் அவர்களிடமே விவாதித்ததுண்டு.

பெண்களுக்கு எத்தகைய உரிமை தேவை என்று கேட்ட பொழுது - ‘அதிகம் தேவையில்லை; ஆண்களுக்கு என்னென்ன உரிமைகள் உண்டோ, அந்த உரிமைகள் அனைத்தும் பெண்களுக்குக் கிடைத்தால் போதும்’ என்று மிகவும் எளிதாகச் சொன்னார்கள்.

பெண்களுக்காக தந்தை பெரியார் பாடுபட்டதன் அருமையைப் புரிந்து உணர்ந்த காரணத்தால் பெண்கள் மாநாடு கூட்டி “பெரியார்’’ என்ற பட்டத்தை வழங்கிப் பெருமை பெற்றார்கள். (சென்னை 13.11.1938).

1971 ஜனவரியில் சேலத்தில் திராவிடர் கழகம் நடத்திய மூடநம்பிக்கை ஒழிப்பு மாநாட்டில் தந்தை பெரியார் பெண்ணுரிமை பற்றி நிறைவேற்றிய தீர்மானம் பூகம்பத்தை உருவாக்கியது.

ஒருவன் மனைவி மற்றவனை விரும்புவது என்பதைக் குற்றமாகக் கருதக் கூடாது என்கிற தீர்மானத்தின் உட்கருத்தைப் புரிந்துகொள்ளாமல் ஊளையிட்டனர். பார்ப்பன ஊடகங்கள் நான்கு கால் பாய்ச்சல் பாய்ந்தன.

அடுத்த மார்ச்சில் தமிழ்நாடு சட்டப் பேரவைத் தேர்தல் நடக்கவிருந்த சூழ்நிலையில் தி.மு.க.வுக்கு எதிராகப் பெரும் புயலைக் கிளப்பினர்.

‘இந்து’ ஏட்டின்மீது கழகம் வழக்குத் தொடர்ந்தது; இறுதியில் ‘இந்து’ ஏடு நீதிமன்றத்தில் மன்னிப்புக் கோரியது.

பெரும் பகுதி ஆண்கள் பெண்ணுரிமை என்று வருகிறபோது தங்கள் மனைவிகளை நினைத்தே சிந்திக்கிறார்கள். அந்த அடிமைத்தனம் தங்களுக்கு “ஆகா எத்தகைய வசதி” என்று சுயநல வெறியில் மிதக்கிறார்கள்.

அந்த இடத்தில்தான் தந்தை பெரியார் ஒரு கருத்தைச் சொல்லி ஒவ்வொரு ஆணையும் சிலிர்க்க வைக்கிறார்.

“பெண்ணுரிமை என்கிறபோது, உங்கள் மனைவியை நினைத்துச் சிந்திக்காதீர்கள். உங்கள் அருமை மகளையும் சகோதரியையும் நினைத்துச் சிந்தியுங்கள்” என்று தந்தை பெரியார் சொன்னதில் உள்ள யதார்த்தத்தை நினைத்துப் பார்த்தால் அந்தக் கூற்றில் துள்ளும் மய்ய கருத்தின் ‘மகிமை’ புரியும்.

பெண்கள் என்று வரும்போது ஒட்டு மொத்த சமுதாயத்தோடு இணைத்துப் பார்க்கும் பார்வை பெரியார் அவர்களுடையது.

“பெண் அடிமை என்பது மனித சமூக அழிவு என்பதை நாம் நினைக்காததாலேயே வளர்ச்சி பெற வேண்டிய மனித சமூகம் பகுத்தறிவு இருந்தும், நாள்தோறும் தேய்ந்து கொண்டே வருகிறது” என்கிறார் (“குடிஅரசு” 16.6.1935).

திருவாரூர் திராவிடர் மகளிர் எழுச்சி மாநாட்டின் தீர்மானம் ஒவ்வொன்றும் ஆசாபாசமின்றித் தீர்மானிக்கப்பட்டவை; பெண்கள் பிரச்சினைமீது ஆழமாகச் சிந்திக்கப்பட்டு செதுக்கப்பட்டவையாகும்.

அய்யப்பன் கோயிலுக்கு குறிப்பிட்ட வயதுள்ள பெண்கள் செல்லக் கூடாது என்று மவுடிகத்தனமாக கோயில் நிருவாகம் கூக்குரல் போடுகிறது.

தி减O?耔ளி?瘢铮啴?16輯 தீ橊y?- 迚秷鄂u鐿?薮姽 饨嫭?篜傝鯔舳.

“ஆண்களைப் போலவே பெண்களுக்கு வழிபாடு மற்றும் அர்ச்சகர்கள் உரிமைக்கான சட்டம் கொண்டு வந்து செயல்படுத்த வேண்டும் என்று மத்திய, மாநில அரசுகளை இம்மாநாடு வலியுறுத்துகிறது’’ - என்பதே அந்தத் தீர்மானம்.

அனைத்து ஜாதியினருக்கும் அர்ச்சகர் உரிமை என்பதே இன்னும் செயல்பாட்டுக்கு வரவில்லை - அதற்குள் இந்தத் தீர்மானமா என்று சிலர் நெற்றியை மேலும் கீழும் ஏற்றி இறங்குவது நமக்குப் புரிகிறது.

இது ஒரு தொலைநோக்குத் தீர்மானம் - அதே நேரத்திலே பெண்களுக்கு அந்த வாய்ப்பு மறுக்கப்படுவது என்பதுசரிதானா? “ஆண்களுக்கு உரியது இது. பெண்களுக்கான இடமில்லை” என்ற மறுப்புத் தத்துவம் அதற்குள் குத்தி நிற்கிறதா இல்லையா?

தந்தை பெரியார் இறுதியாக அறிவித்த ஒரு போராட்டம் - அனைத்து ஜாதியினருக்கும் அர்ச்சகர் உரிமைப் பற்றியதாகும்.

முத்தமிழ் அறிஞர் கலைஞர் அவர்கள் ஆட்சிக் காலத்தில் அதற்கான சட்டம் உருவாக்கப்பட்டது. அதனை எதிர்த்துப் பார்ப்பனர்கள் உச்சநீதி மன்றம் சென்ற நேரத்தில் முடக்கப்பட்டது. தொடர்ந்து திராவிடர் கழகம் போராடிக் கொண்டே இருந்தது.

தந்தை பெரியார் நூற்றாண்டையொட்டி அவரின் கடைசி எண்ணத்தை நிறைவேற்றும் வகையில் நீதிபதி மகராஜன் தலைமையில் அமைக்கப்பட்ட குழு அளித்த அறிக்கையில்  (1982) பெண்கள் அர்ச்சகராக எந்த ஆகமத்திலும் தடையில்லை; தற்போது தமிழ்நாட்டில் சில அம்பிகைக் கோயில்களில் பெண்களே பூசித்து வருகிறார்கள் என்று அந்த அறிக்கையில் குறிப்பிட்டுள்ளதே!

மகாராட்டிரத்தில் 900 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு ருக்மணி அம்மன் கோயிலில் பெண்கள் அர்ச்சகர்களாக அனுமதி அளிக்கப்பட்டுள்ளனர் - உயர்நீதிமன்றம் அதனை அங்கீகரிக்கிறது.

பெண்கள் என்றாலே ஒரு நுகர்வுப் பொருள் என்ற கலாச்சாரம் என்பது தலை தூக்கி நிற்கிறது. நுகர்வுப் பொருள்களை வெகு மக்கள் மத்தியில் திணிப்பதற்கு பெண்களை விளம்பரக் கருவியாகக் கையாளுகிறார்கள்.

உலகில் உள்ள பெரும் முதலாளிகள், அழகுப் போட்டிகளை நடத்தி, அதில் உலக அழகி என்று தேர்வு செய்யப்பட்ட பெண்ணை தங்களின் உற்பத்திப் பொருளை விளம்பரம் செய்வதற்குப் பயன்படுத்துகிறார்கள் என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும்.

குறிப்பிட்ட பெண்களைத் தேர்வு செய்து - அவர்களுக்கு முகவெட்டு - வசீகரமாக இருப்பதற்கு தேவையான அறுவை சிகிச்சைச் செய்யப்படுவதெல்லாம் இதன் பின்னணியில் இருக்கிறது என்பது பலருக்கும் தெரியாது.

சுஷ்மிதா சென்னும், அய்ஸ்வர்யாவும் அப்படித்தான் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்கள். சுஷ்மிதா சென்னின் கையில் கொக்கோ கோலாவும், அய்ஸ்வர்யாராயின் கையில் பெப்சியும் கொடுத்து விளம்பரம் செய்ய வைக்கிறார்கள் என்கிற வியாபார ரகசியம் எத்தனைப் பேருக்குத் தெரியும்?

இந்த வெளிச்சத்தில் தான் திருவாரூர் திராவிடர் மகளிர் எழுச்சி மாநாடு பெண்கள் நுகர்வுப் பொருள்கள் அல்ல என்ற தலைப்பில் சிறப்பானதொரு தீர்மானத்தை நிறைவேற்றி யுள்ளது. (தீர்மானம் எண் 21)

பெண்களின் உடல் நலம் சார்ந்த ஒரு தீர்மானமும் நிறைவேற்றப்பட்டுள்ளது.

“மார்பகப் புற்றுநோய் அதிகரித்து வரும் நிலையில், ஆரம்ப சுகாதார நிலையம் உட்பட அனைத்து சுகாதார நிலையங்களிலும், அதனைக் கண்டுபிடிக்கவும், பாதிக்கப்பட்டோருக்கு மருத்துவ உதவி செய்யவுமான வசதிகளைச் செய்து கொடுக்குமாறும் தமிழ்நாடு அரசை இம்மாநாடு வலியுறுத்துகிறது’’ (தீர்மானம் எண் 31)

இன்றைய தினம் மகளிரை அச்சுறுத்தும் மிக முக்கியமான பிரச்சினை இது.

உலகெங்கும் பெண்களுக்கு ஏற்படும் புற்று நோய்களில் 10 விழுக்காடு மார்பகப் புற்று நோயே!

உலகில் ஆண்டுதோறும் 1.4 கோடி பெண்களும்’ இந்தியாவில் 1.15 லட்சம் பெண்களும் மார்பகப் புற்று நோயால் பாதிக்கப்படுகின்றனர். உலகளவில் 73 லட்சம் பேர்களும். இந்திய அளவில் 53 ஆயிரம் பேர்களும் மார்பகப் புற்று நோயினால் மரணிக்கின்றனர் என்பதைக் கணக்கில் கொண்டால், இந்தத் தீர்மானத்தின் அருமை எத்தகையது என்பது விளங்கும். பெரியார் அறக்கட்டளை சார்பில் புற்றுநோய் பரிசோதனைக்கான நிறுவனம் செயல்பட்டு வருகிறது என்பது  சுட்டிக் காட்டப்பட வேண்டிய ஒன்றே.

மாநாடு என்றால் போராட்ட அறிவிப்பு இல்லாமலா?

“பெண்களை இழிவுபடுத்தும் வேதம், ஸ்மிருதிகள், இதிகாசங்கள், புராணங்களைத் தடை செய்ய வேண்டும் என்று இம்மாநாடு மத்திய - மாநில அரசுகளை வலியுறுத்து கிறது. இது குறித்தவற்றைப் பாடத் திட்டங்களிலிருந்து அறவே நீக்கி வைக்க வேண்டும் என்றும் இம்மாநாடு வலியுறுத்துகிறது. இதற்கென வரும் ஆண்டில் மகளிரே முன்னின்று அத்தகைய பகுதிகளின் நகல்களை எரிக்கும் போராட்டத்தை அறிவிக்க கழகத் தலைவரை இம்மாநாடு கேட்டுக் கொள்கிறது” (தீர்மானம் எண் 17)

இதுகுறித்து மாநாட்டின் நிறைவுரையை வழங்கிய கழகத் தலைவர் தமிழர் தலைவர் ஆசிரியர் மானமிகு கி. வீரமணி அவர்கள் வரலாற்றுச் சிறப்பான அறிவிப்பினை வழங்கினார்.

மகளிரின் கோரிக்கை ஏற்கப்படும் என்று; அத்தகுப் போராட்டம் அன்னை மணியம்மையார் அவர்களின் பிறந்த நாளான மார்ச் 10ஆம் தேதி நடைபெறும். அப்பேராட்டம் தமிழ்நாடெங்கும் மகளிர் தலைமையிலேயே நடைபெறும் என்ற ஓர் அறிவிப்பினை தலைவர் அறிவித்த போது பெரும் வரவேற்பு இருந்ததைப் பலத்த கரவொலி மூலம் அறிய முடிந்தது.

வெறும் அறிவிப்போடு அவர் நிறுத்திக் கொள்ளவில்லை; அதற்கான ஆதாரத்தையும், காரணக்காரியத்தோடு விளக்கினார்.

“மாதர் ஆடவரிடத்தில் அழகையும், பருவத்தையும் விரும்பாமலே, ஆண் தன்மையை மாத்திரம் முக்கியமானதாக எண்ணி அவர்களைப் புணருகிறார்கள்”

(அத்தியாயம் 9 சுலோகம் 14)

“மாதர்களுக்கு இந்தச் சுபாவம் பிரமன் சிருஷ்டித்த போதேயுண்டானதென்றறிந்து ஆடவர்கள் அவர்கள் கேடுறாமல்  நடப்பதற்காக மேலான முயற்சி செய்ய வேண்டியது” (அத்தியாயம் 9 சுலோகம் 16)

“படுக்கை, ஆசனம், அலங்காரம், காமம், கோபம், பொய், துரோக சிந்தை இவற்றினை மாதர் பொருட்டே மனுவானவர் கற்பித்தார்” (அத்தியாயம் 9 சுலோகம் 17).

இவை மட்டுமல்ல; இன்னும் ஆபாசமாக - கேவலமாக சித்தரித்திருப்பதுதான் மனுதர்ம சாத்திரம் இதுதான் அர்த்தமுள்ள இந்து மதமா?

இந்தமனு தர்ம சாஸ்திரம் எத்தகையது தெரியுமா?

“மனு எதைச் சொன்னாரோ, அதுமருந்தாம்! பதினெட்டு ஸ்மிருதிகளுக்குள் மனுஸ்மிருதிக்கு விரோதமாய் மற்ற பதினேழு சாஸ்திரங்களும் ஒரே வாக்காய்க் சொல்லியிருந்தாலும் அது ஒப்புக் கொள்ளத்தக்கதன்று;  மனுஸ்மிருதிக்கு விரோதமான ஸ்மிருதி புகழடையாது’’ என்கிறது மனுதர்ம சாஸ்திரம். அப்படிப்பட்ட மனுதர்மம் தான் பெண்களை இவ்வளவுக்கேவலமாக சிறுமைப்படுத்தியுள்ளது - கொச்சைப்படுத்தியுள்ளது; ஆபாசச் சேற்றை பெண்மீது வாரி இறைக்கிறது.

கீதை என்று உலகம் பூராவும் தூக்கிச் சுமந்து பரப்புரை செய்கிறார்களே - இந்திய நாட்டு ஆட்சியாளர்கள்! ஜனாதிபதிகள், பிரதமர்கள் வெளிநாடு செல்லும் பொழுதெல்லாம் மறக்காமல் எடுத்துச் சென்று அந்நாட்டு அதிபர்களுக்கு பாரத நாட்டின் பண்பாட்டுப் பரிசு - பொக்கிஷம் என்று பெருமை பொங்கக் கொடுத்து மகிழ்கிறார்களே; அந்த கீதையின் யோக்கியதை என்ன?

“பெண்களும், வைஸ்யர்களும், சூத்திரர்-களும் பாவ யோனியிலிருந்து பிறந்தவர்கள்” (கீதை அத்தியாயம் 9 சுலோகம் 32)

இந்தக் கயமைகளைக் கொளுத்தாமல் இருந்தால் நாம் மனிதர்கள்தானா என்ற கேள்வி எழவில்லையா? கொளுத்தினால் தானே மனிதத் தன்மையும், சுயமரியாதையும், நமக்கு இருப்பதாகப் பொருள்.

அதனைத்தான் தமிழர் தலைவர் திருவாரூர் மாநாட்டில் அறிவித்தார்.

இதே மனுதர்ம சாத்திரத்தை முன்பும் ஒரு முறை (17.5.1981) எரித்தவர்கள் தாம் நாம்!

அப்பொழுதும் அனைத்து ஊர்களிலும் மகளிரே தலைமை தாங்கினர். இப்பொழுது அன்னை மணியம்மையார் பிறந்தநாளில், மார்ச் 10ஆம் தேதி நடக்க இருக்கும் - எரிப்புப் போரட்டத்திற்கும் அனைத்து மாவட்டங்களிலும் பெண்களே தலைமை வகிப்பார்கள்.

கிளர்ந்து எழுந்தது காண்

கிடைச் சிங்கம்

என்கிற அளவுக்குக் கிளர்ச்சிகளுக்கு

தயாராவோம்!  தயாராவோம்!!”

 

 

 

செய்திகளை பகிர்ந்து கொள்ள

மேலும்>>

நீட் தேர்வு கூடவே கூடாது!

 

நீட் தேர்வு கூடவே கூடாது! தமிழக அரசு ஜெயலலிதா அவர்கல் வழியில் நிலையாய் உறுதியாய் நிற்க வேண்டும்! 

- மஞ்சை வசந்தன்

‘நீட்’ தேர்வு என்பது ஒடுக்கப்பட்ட மாணவர்களை, ஒட்டுமொத்த கிராமப்புற மாணவர்களை, தமிழ்வழி படிக்கும் மாணவர் களை, மாநிலக் கல்வி வாரியத்தின் கீழ் கற்கும் மாணவர்களை கடுமையாய் பாதிக்கும் என்பதோடு, அவர்கள் அறவே மருத்துவக் கல்வி பயில முடியாத நிலையை உருவாக்கும் என்பதை மாணவர்கள், பெற்றோர், ஆசிரியர்கள், சமூகநீதியில் அக்கறையுள்ளவர்கள், அரசு என்று அனைத்துத் தரப்பினரும் உள்ளத்தில் கொண்டு, அதை அறவே அகற்றும் வரைப் போராட வேண்டியது கட்டாயக் கடமையாகும்.

‘நீட்’ தேர்வு அறிவிப்பு வந்தவுடனே தமிழர் தலைவர், ஆசிரியர் கி.வீரமணி அவர்கள் கொதித்தெழுந்து, அது எப்படியெல்லாம் மேற்குறிப்பிட்ட மாணவர்களைப் பாதிக்கும், அவர்கள் மருத்துவக் கல்வி பயில முடியாமல் தடுக்கும் என்பதைத் தெளிவாக விளக்கி, விடுதலையில் எழுதினார். தமிழகமெங்கும் பிரச்சாரங்கள் செய்தார். அதன் விளைவாய் தமிழகமெங்கும் விழிப்பும், உணர்வும், எதிர்ப்பும், கிளர்ச்சியும் ஏற்பட்டது. ஊடகங்கள், குறிப்பாகத் தொலைக்காட்சிகள் இதையே விவாதப் பொருளாக்கி விரிவாக விவாதித்தனர்.

அதன் ஒட்டுமொத்த விளைவாய் அப்போதைய தமிழக முதல்வர் ஜெயலலிதா அவர்கள், நுழைவுத் தேர்வு கூடாது என்பதை மத்திய அரசிடம் உறுதியாய் எடுத்துக் கூறி வலியுறுத்தினார். அதற்குப் பயன் கிடைத்தது. தமிழகத்திற்கு மட்டும் அந்த ஆண்டு ‘நீட்’ தேர்வுக்கு விலக்கு அளிக்கப்பட்டது.

ஆனால், அது நிரந்தரத் தீர்வு ஆகிவிடாது என்பதால், தமிழர் தலைவர் ஆசிரியர் கி.வீரமணி அவர்கள், அனைத்துக் கட்சி கூட்டத்தைக் கூட்டி புதிய கல்விக் கொள்கையையும், நீட் தேர்வையும் எதிர்த்து ஒழிக்க போராட வேண்டியதின் கட்டாயத்தை வலியுறுத்தினார்.

அனைத்து அரசியல் கட்சிகளும், தொண்டு அமைப்புகளும், அரசும் எதிர்ப்பதோடு பெற்றோர், ஆசிரியர், மாணவர் என்ற முத்தரப்பு எதிர்ப்பு இந்தப் பிரச்சினையில் கட்டாயம் என்று தீர்மானிக்கப் பட்டு, அதன்படி ஆசிரியர், மாணவர், பெற்றோர் கூட்டம் கூட்டப்பட்டு, எதிர்ப்பு மாநாடு திருச்சியில் நடத்த வேண்டும் என்று முடிவு செய்யப்பட்டு, அதன்படி திருச்சியிலும் மாபெரும் கண்டன ஊர்வலமும், மாநாடும் எழுச்சியுடன் நடந்தது.

ஆனால், அந்த மாநாடு நடக்கும் வேளையில் முதல்வர் ஜெயலலிதா அவர்கள் உயிருடன் இல்லாத இழப்பு ஏற்பட்டது. என்றாலும், அந்தக் கட்சியின் அடுத்த நிலைத் தலைவர்கள், சமூகநீதியைப் பொறுத்தவரை ஜெயலலிதா வழியில் உறுதியுடன் நின்று சமூகநீதி காப்போம் என்று உறுதியளித்தார்கள். ஆனால், தமிழகக் கல்வி அமைச்சர் மாஃபா பாண்டியராசன் அவர்கள், நீட் தேர்வுக்கு தமிழக மாணவர்கள் தயார் செய்யப்படுவார்கள் என்று அறிவித்தது தமிழக அரசின் நிலைப்பாட்டில் ஒரு குழப்பத்தை ஏற்படுத்தியது.

அதைக் கண்டித்துப் பலரும் எதிர்ப்புத் தெரிவித்த நிலையில், “நாங்கள் நீட் தேர்வை ஆதரிக்கவில்லை. நீட் தேர்வு வந்தால் மாணவர்கள் தயார் நிலையில் இருக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில்தான் அப்படிச் சொன்னேன் என்றார்.” இது சரியான பதிலாக இல்லை என்பதால், அமைச்சருக்கு கடும் கண்டனம் மீண்டும் தெரிவிக்கப்பட்டது.

இச்சூழலில், மத்திய அரசு நீட் தேர்வு தமிழிலும் எழுதலாம் என்று அறிவிப்பு கொடுத்தது. இது சூழ்ச்சி அறிவிப்பு என்பதை அறியாத சிலர் மகிழ்ச்சியோடு வரவேற்றனர்.

“பந்தியிலே உட்காராதே என்னும்போது, இலை பொத்தல்” என்று கூறியவனைப் போல, நீட் தேர்வே வேண்டாம் என்ற நிலையில், அதைத் தமிழில் எழுதலாம் என்று அறிவிப்பது கேலிக்குரியது அல்லவா?

இதை நன்கு உணர்ந்த தமிழர் தலைவர் ஆசிரியர் கி.வீரமணி அவர்கள், “தமிழில் எழுதினாலும் ‘நீட்’ தேர்வு வேண்டாம்!” என்று 10.12.2016 விடுதலையில்அறிக்கை ஒன்றை விரிவாக எழுதினார்கள். அதில் முன்னாள் முதல்வர் ஜெயலலிதா அவர்களைப் போல அ.இ.அ.திமு.க. அரசு உறுதியாய் இருக்க வேண்டும். புதிய முதல்வர் மாண்புமிகு பன்னீர் செல்வம் அவர்கள் சமூகநீதி காத்து, நல்ல தொடக்கத்தை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொண்டார்கள்.

“மாநில அரசு நடத்தும் பிளஸ் டூ தேர்வில் மாணவர்கள் பெறும் மதிப்பெண்களைக் குப்பையில் தூக்கிப் போட்டுவிட்டு, சி.பி.எஸ்.இ. என்னும் உயர்தட்டு - அகில இந்திய பாடத் திட்டத்தில் ஒரு தேர்வை நடத்துவது எந்த வகையிலும் நியாயப்படுத்த முடியாத - கடைந்தெடுத்த அநீதியல்லவா?

இந்தியா முழுமையும் ஒரே மாதிரியான கல்வியா இருக்கிறது? இல்லை என்கிறபோது குறிப்பிட்ட ஒரு பாடத் திட்டத்தின் அடிப்படை யில் தேர்வை நடத்துவது - அதுவும் மத்திய அரசே இப்படி நடந்துகொள்வது சரியானது தானா? மத்திய அரசு என்பது குறிப்பிட்ட ஒரு பிரிவினருக்கு, குறிப்பிட்ட பாடத் திட்டத்தில் படித்தவர்களுக்கு மட்டுமே வசதி செய்து கொடுக்கும் ஒரு முகவரா? நடுநிலை தவறிய இந்தப் போக்குக் கண்டிக்கத்தக்கதாகும்.

இந்த நீட் தேர்வின்மூலம் பிளஸ் டூ தேர்வில் குறைந்த மதிப்பெண் வாங்கியவர் களுக்கு இடம் கிடைக்கக் கூடும். பிளஸ் டூ தேர்வில் அதிக மதிப்பெண்கள் பெற்றவர் களுக்கு வாய்ப்புக் கிடைக்காமலும் போகக் கூடும். இது மாணவர் கள் மத்தியில் பிளவையும், மன உளைச்சலையும் ஏற்படுத்தக்கூடியது அல்லவா?

கடந்தஆண்டுநடைபெற்றஅகிலஇந்திய நுழைவுத்தேர்வுமிகவும்கடினமாகஇருந்தது என்று பொதுப்படையாகவே மாணவர்கள் கருத்துத் தெரிவித்துள்ளனரே!

கடந்த ஆண்டு தேர்வில் மருத்துவக் கல்லூரி யில் இடம்பெற்ற கிராமப்புற மாணவர்களின் சதவிகிதம் எவ்வளவு? திறந்த போட்டியில் தாழ்த்தப்பட்ட, பிற் படுத்தப்பட்ட மாணவர்கள் பெற்ற இடங்கள் எத்தனை? சதவிகிதம் எவ்வளவு? என்கிற புள்ளி விவரத்தை அறிவிக்க மத்திய அரசு தயார்தானா?

2016 ஆம் ஆண்டில் தமிழ்நாட்டில் நுழைவுத் தேர்வு இல்லாத நிலையில், பிளஸ் டூ மதிப்பெண் அடிப்படையில் தேர்வு செய்யப் பட்ட மருத்துவக் கல்லூரி மாணவர்கள்பற்றிய புள்ளி விவரத்தைத் தெரிந்து கொண்டால், பிளஸ் டூ தேர்வு மதிப்பெண் அடிப்படையில் தேர்வு செய்யப்பட்டால், யாருக்கு வாய்ப்பு என்பதை எளிதாகத் தெரிந்துகொள்ளலாமே!

பொதுப் போட்டிக்கான மொத்த இடங்கள் 884.

இதில் பிற்படுத்தப்பட்டோர் 599.

மிகவும் பிற்படுத்தப்பட்டோர் 159

தாழ்த்தப்பட்டோர் 23

அருந்ததியர் 2

மலைவாழ் மக்கள் 1

இசுலாமியர் 32

மற்ற ஜாதியினர் 68

(பார்ப்பனர் மற்றும் பார்ப்பனர் அல்லாதாரில் உயர்ஜாதியினர்)

200-க்கு 200 மதிப்பெண் பெற்ற மூன்று பேரும் பிற்படுத்தப்பட்டவர்களே!

இந்த நிலை நீட் தேர்வுமூலம் நீடிக்குமா?

தமிழ்நாட்டில் கடந்த ஆண்டு கிராமப்புறங் களைச் சேர்ந்த மாணவர்களுக்கு 60 சதவிகிதம் வரை இடங்கள் கிடைத்துள்ளன.

பெரும்பாலும் முதல் தலைமுறையாகப் படித்த இவர்களின் இந்த வாய்ப்பு மறுக்கப்பட வேண்டுமா?

இன்னொரு முக்கியமான கருத்து. நுழைவுத் தேர்வு என்பது மருத்துவப் பட்டத்திற்கான தேர்வு அல்ல. மருத்துவக் கல்லூரியில் நுழைவதற்கான தேர்வே! மருத்துவக் கல்லூரியில் சேர்ந்தவர்கள் தேர்வில் போதிய மதிப்பெண்கள் பெற்றால் தான் வெற்றி பெற முடியும்;  பட்டங் களையும் பெற முடியும்.

இதனை மறைத்துவிட்டு, மருத்துவக் கல்லூரியில் சேருவோருக்கு தகுதி - திறமை வேண்டாமா? என்று கேட்பது பிரச்சினையைத் திசை திருப்புவதாகும்” என்று மிகத் தெளிவாக விளக்கி தமிழக அரசு செய்ய வேண்டிய கடமையை அறிவுறுத்தினார்கள்.

அதனைத் தொடர்ந்து, பிரதமரைச் சந்தித்த தமிழக முதல்வர், ஏ.பன்னீர்செல்வம் அவர்கள், “நுழைவுத் தேர்வில் தமிழ்நாட்டுக்கு விதிவிலக்கு தேவை!” என்று ஒரு கோரிக்கையை கீழ்க்கண்ட வாறு வைத்தார்.

“தமிழகத்தில் மருத்துவக் கல்லூரிகளில் மாணவர் சேர்க்கைக் கொள்கையானது மிகவும் நேர்மையாகவும், வெளிப்படைத் தன்மையுடனும் நடைபெற்று வருகிறது. இதில் தகுதி நுழைவுத் தேர்வை நுழைப்பது, கிராமப்புற மாணவர்களுக்கு அநீதியை இழைப்பதாகும். தமிழ்நாட்டுக்கு விதி விலக்கு அளிக்கப்பட வேண்டும். மேலும், கால்நடை மருத்துவக் கல்லூரிகளில் தேசிய தகுதித் தேர்வைக் கொண்டு வரும் திட்டத்துக்கும் தமிழக அரசு எதிர்ப்பு தெரிவிக்கிறது” என்று அவர் பிரதமரிடம் கோரியிருந்தார். (விடுதலை, 20.12.2016)

பொறியியல் படிப்புக்கும் பொது நுழைவுத் தேர்வு என்ற புதுக்கரடி:

மருத்துவப் படிப்பிற்கு நீட் தேர்வு கூடாது என்று நாம் போராடிக் கொண்டிருக்கும் நிலையில், பொறியியல் படிப்பிற்கும் நாடு முழுவதும் பொது நுழைவுத் தேர்வு கொண்டுவர மத்திய கல்வி அமைச்சகம் முடிவு செய்திருப்ப தாய் அறிவிப்பு 22.12.2016 அன்று வெளிவந் துள்ளது, வெந்தப் புண்ணில் வேல் பாய்ச்சும் செயலாகும்.

மாநில உரிமையைப் பறிக்கும் சூழ்ச்சி:

மாநிலப் பட்டியலில் இருந்த கல்வியை, பொதுப் பட்டியலுக்குக் கொண்டு சென்றதன் பாதக விளைவுகளை நாம் தொடர்ந்து அனுபவித்து வரும் சூழலில், கல்வியை ஒட்டுமொத்தமாக மத்தியப் பட்டியலுக்குக் கொண்டு செல்லும் சூழ்ச்சியாகவும், ஒடுக்கப் பட்ட மாணவர்களை உயர்கல்விகளில் நுழைய விடாமல் தடுக்கும் முயற்சியாகவும் இவற்றை மத்திய மதவாத அரசு செய்து வருகிறது.

உயர் வர்க்கத்திற்கு உரியதா மருத்துவமும், பொறியியலும்?

நாம் முன்னமே சொன்னதுபோல, கிராமப்புற மாணவர்கள், ஒட்டுமொத்த ஒடுக்கப்பட்ட மாணவர்கள், மாநில கல்வி வாரியத்தில் பயிலும் மாணவர்கள் அறவே பொறியியல், மருத்துவக் கல்வி பயில முடியாத நிலையை உருவாக்கி, உயர் ஜாதியினரும் பணக்காரர்களும் மட்டுமே கற்கக் கூடிய கல்வியாக அவற்றை மாற்றி யமைக்க மதவாத மோடி அரசு முயலுகிறது என்பதையே இது உணர்த்துகிறது.

தமிழகம் மட்டுமல்ல, ஒட்டுமொத்த இந்திய மாநிலங்களும் இந்த ஆபத்தை, கேட்டை உணர்ந்து, தீவிரமாகப் போராடி இப்பேராபத்தை முறியடிக்க வேண்டும். இதற்கான முயற்சியைத் தமிழகத் தலைவர்களும், தமிழக அரசும் முன்னெடுக்க வேண்டியது கட்டாயக் கடமையாகும்!

 

 

 

செய்திகளை பகிர்ந்து கொள்ள

மேலும்>>

”இந்து மதக்”காரருக்கு மனம் புண்படுகிறதாம்! - தந்தை பெரியார்

 

இந்து மதம் என்பதாக ஒரு மதம் இல்லை. இந்து மத ஆதாரம் என்பதாக நம்மைப் பயன்படுத்தும்படி செய்யப் பட்டிருப்பவை புராண இதிகாசங்களும், புராண இதிகாசக் கடவுள்களும்தாமே ஒழிய வேறில்லை.

இந்து மதத்தின் பெயரால் நம்மை நடந்து கொள்ளும்படி செய்திருப்பதெல்லாம் ஜாதிப் பிரிவுகளும், அப்பிரிவுகளில் நாம் கீழ் ஜாதியாய், பார்ப்பானின் தாசி-அடிமைப் பெண்ணின் மகனாக ஆக்கப்பட்டும், நம்மை அதை ஏற்கும்படியும் செய்திருப்பதுதான். இந்த நிலையில்தான், நாம் இந்தப் புராண நடப்புகளுக்கும், கடவுள்களுக்கும் விரோதமாய் நடக்கிறோம் என்றும், கண்டிக்கிறோம் என்றும், வெறுக்கிறோம் என்றும், இந்நடத்தைகளுக்காக நம்மை அரசாங்கம் தண்டிக்க வேண்டும் என்றும் பார்ப்பனர்கள் பாடுபடுகிறார்கள்.

புராணங்கள், இதிகாசங்கள் எல்லாம் பார்ப்பனர்களால் 2000, 3000 ஆண்டுக் காலத்திற்குள் எழுதப்பட்டவைகளேயாகும். அவற்றில் வரும் கடவுள்கள், அவற்றின் செய்கைகள் எல்லாம் அது போலவே, பார்ப்பனர் தங்கள் நலனுக்கேற்றபடி அவைகளுக்கு அமைத்து உருவாக்கி யவைகளே ஆகும்.

எந்தப் புராண, இதிகாச நடப்பும், கடவுள் செய்கையும் இன்றைய நிலைக்கு ஏற்றவை அல்லவே அல்ல. ஏனெனில், 2000, 3000 ஆண்டு களுக்கு முற்பட்டதென்றால், அந்தக் காலம் எப்படிப்பட்ட காலமாய், எவ்வளவு காட்டுமிராண்டி, முட்டாள்தனமான காலமாய் இருந் திருக்கும்! எனவே, அவை இன்றைய புதுமை, விஞ்ஞான, பகுத்தறிவு உணர்ச்சி கருத்துக் காலத்திற்கு ஏற்குமா? இவை ஏற்படுத்தப்பட்ட வெகு காலத்திற்குப் பிறகுதான் வேறுமதஸ்தர் களால் ஒரு கடவுள் என்பதும், ஒழுக்கம், நேர்மை என்பனவாகிய நல்ல குணங்கள் என்பவைகளும் கற்பிக்கப்பட்டனவாகும். இந்தக் கற்பனைகளுக்கு முன்பு கடவுள்கள் தன்மை, அவற்றின் நடப்புகள் எவ்வளவு அசிங்கமும், ஆபாசமும் அயோக்கியத் தனமுமானவை என்பதற்கு ஆதாரம் வேண்டு மென்றால், அவற்றின் யோக்கியதைகளை அவர்கள் எழுதி இருக்கிறபடி அவற்றில் உள்ளதை உள்ளபடி எடுத்துச் சொன்னாலே, தங்களுக்கு மன நோவையும், மானக் கேட்டையும் உண்டாக்கி விட்டதாகப் பதறித் துடித்து எந்த அக்கிரமமான காரியத்தைச் செய்தாவது என்ன மாய்மாலக் கூப்பாடு போட்டாவது மற்றவர்களுக்குத் தெரியாமல் மறைத்து விடலாம் என்று துடிக்கிறார்கள்.

உதாரணமாக, இவர்களால் உண்டாக்கப்பட்ட ஆதாரங்களில் உள்ளபடியே நாம் பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் இவர்களைப் பற்றியோ, இவர்கள் மனைவிகளைப் பற்றியோ, அக்கால தெய்வீக மக்களைப் பற்றியோ, அவதாரங்களைப் பற்றியோ எடுத்துச் சொன்னால் இவர்களுக்கு மானக் கேடும், மனப் புண்ணும் ஏன் ஏற்படவேண்டும்? அந்தப்படி இல்லை, அது பொய், கற்பனை என்று பதில் கூறாமல் ஆத்திரப்படுவதென்றால் அவை மானாபிமானம் அறிவு இல்லாத காலத்தில் செய்யப்பட்டன என்றுதானே பொருள்! இப்படிப்பட்ட முட்டாள் தனமானதும் அயோக்கியத்தனம் என்று சொல்லக் கூடியதுமான காரியங்களை,  அவை இன்றைக்குப் பொருந்தா; யாரும் அவற்றை ஏற்க வேண்டிய தில்லை என்று யோக்கியமாய்ச் சொல்லி அவைகளை மறைத்து விட்டால் யாரும் அவற்றைக் குற்றம் சொல்லமாட்டார்கள்.

அப்படியல்லாமல்  அவற்றைப் பண்டிகைகளாக, உற்சவங்களாக, பழி தீர்க்கும் காரியங் களாகக் கொண்டாடுவது என்றால், இதற்குப் பரிகாரம் பதிலுக்குப் பதில் காரியங்கள் செய்யாமல் இருப்பதா?

உதாரணமாக, இராவணன் இராமன் மனைவியை எடுத்துப்போய்க் கற்பழித்து விட்டான் என்ற ஆத்திரத்தில் இராவணனைக் கொடியவனாக ஆக்கி மக்களுக்குப் பிரச்சாரம் செய்து அவன் உருவத்தை ஆண்டு தோறும் நெருப்பில் கொளுத்துகிறார்கள். அரசாங்கமே அதில் பங்கு கொள்ளுகிறது.

இந்த இராவணன் செய்கையின் உண்மை, ஆதாரப்படி அந்தப்படி இல்லை.

சீதை சம்மதித்தே இராவணனுடன் சென்றதாகவும், அவன் வீட்டிலேயே இருந்து வாழ்ந்ததாகவும், அதனால் சீதைக்குக் கர்ப்பம் ஏற்பட்டதாகவும் தான் ஆதாரத்தில் துருவிப் பார்த்தால் தெரிய வருகிறது.

மற்றும் தேடிப் பார்த்தால் இராமனே சீதையை இராவணன் அழைத்துப் போகவும் அதற்கு வசதி செய்யவும் ஏற்பாடு செய்தான் என்றும் சொல்வதற்கு ஆதாரங்கள் இருக்கின்றன.

மற்றும் இராவணன் ஆரியர்களுக்கு எதிரியாய் இருந்த தானாலேயே அவனைக் கொல்ல இந்த ஏற்பாடு செய்ததாகவும் ஆதாரங்கள் இருக்கின்றன.

இராவணனைப் பார்ப்பனர்கள் எரிக்கிறார்கள். அவமானப் படுத்துகிறார்கள் என்றால்,

நம்மையெல்லாம் சூத்திரர்கள், நான்காம் ஜாதியார்கள் ஆகவும், நம் பெண்களைப் பார்ப்பனர் அனுபவிக்கும் தாசிகளாகவும் ஆக்கி வைத்து அந்தப் படி சாஸ்திர தர்மங்கள் எழுதி வைத்துக்கொண்டு மேலே குறிப்பிட்ட இராமாயணத்திலேயே சூத்திரன் பிராமணனை (பார்ப்பானை)க் கடவுளாக வணங்காமல், கடவுளை நேராகக் காண வணங்கினான்.  அதனால் பிராமணனுக்குக் கேடு வந்தது; ஆகையால் அந்தச் சூத்திரனைத் துண்டு துண்டாக வெட்டி வதைக்கிறேன் என்று சொல்லி சித்திரவதை செய்து இராமன் கொன்றான் என்றால், அந்த ராமனை நெருப்பில் கொளுத்துவதோ அவமானம் செய்வதோ பெரும் குறையா கிவிடுமா? குற்றம் என்று கூறலாமா? என்பதுதான்சிந்திக்க வேண்டியதாகும். பார்ப்பனர் இதைக் குற்றமென்று சொல்வதற்குக் காரணம் தங்கள் உயர் நிலையைக் காப்பாற்றிக் கொள்ளவே ஒழிய வேறில்லை.

அது போலத்தான் சூத்திரர்கள் (பார்ப்பனர் தாசி மக்கள்) என்று பார்ப்பனரால் சொல்லப் படுகிற நாம் நம் இழிநிலையைப் போக்கிக் கொள்ள மான உணர்ச்சியோடு முயற்சிக்கிறோம். அதற்கு ஏற்றதைச் செய்கிறோம். அதற்கு ஏற்றதைச் செய்கிறோம், செய்ய இருக்கிறோம். அதற்கேற்ற விலை கொடுக்கவும் தயாராக இருக்கிறோம்.

இதை மனம் புண்படுகிறவர்கள் உணர வேண்டுகிறோம்.

“உண்மை”, 14.2.1971

 

 

 

செய்திகளை பகிர்ந்து கொள்ள

மேலும்>>

மதுவிலக்கால் சாலை விபத்து 19 சதவீதம் குறைந்துள்ளது: - நிதிஷ் குமார்

மது விலக்கு கொண்டு வந்த  ஏப்ரல் 1 முதல் நவம்பர் 30 வரையிலான  கடந்த 7 மாதங்களில் மாநிலத்தில் சாலை விபத்து 19 சதவீதம் குறைந்துள்ளது. விபத்துக்களில் பலி  எண்ணிக்கை 31  சதவீதம் சரிந்துள்ளது.  நெடுஞ்சாலைகளில் 500 மீட்டர் தூரம் வரை மதுவிற்பனைக்கு உச்ச நீதிமன்றம் தடை விதித்துள்ளது. இந்த  தீர்ப்பு, எனது அரசு மதுவிலக்கு  கொண்டு வந்ததை நகையாடிய சிலருக்கு சரியான பதிலடியாக அமைந்துள்ளது. மதுவிலக்கு குறித்த விமர்சனங்களை இந்த தீர்ப்பு இல்லாமல்  செய்து விட்டது.

மதுவிலக்கு தடையால் அதற்கு செலவிடும் தொகையை பால், இனிப்புகள், உடைகள் மற்றும் பர்னிச்சர்களில் செலவிடுகின்றனர். இதனை  உறுதி செய்யும் வகையில் அவற்றின் விற்பனை அதிகரித்துள்ளது.

 

 

 

 

செய்திகளை பகிர்ந்து கொள்ள

மேலும்>>

சுயமரியாதையே பெண் விடுதலையின் முதல்படி! ஷெரிஃபா கானம் பேட்டி

என் சுய தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்து கொள்வதற்காக ஆண்களைச் சார்ந்து நிற்க ஒருபோதும் நான் தயாரில்லை. பெண்களைச் சிறுமைப்படுத்தும் காரியம் எங்கே நிகழ்ந்தாலும் நான் குரல் எழுப்புவேன்.

பெண்கள் முகத்தை மூடி, முக்காடிட்டுக் கொண்டுதான் வெளியே போகவேண்டும். வீட்டுக்கு வெளியே ஆண்கள் வரும்போது, அவர்கள் பார்வையில் படுவது மாதிரி நடமாடக் கூடாது. வாசலில் நிற்கக் கூடாது... இப்படிப் பல கட்டுப்பாடுகள் உள்ள, ஒரு பாரம்பரிய முஸ்லீம் குடும்பம்தான் எங்களுடையதும். அய்ந்து சகோதரர்கள், நான்கு சகோதரிகளுக்குப் பிறகு பத்தாவதாக நான் பிறந்தேன். அம்மா மணப்பாறைப் பள்ளியில் ஆசிரியை. அப்பா, நான் பிறந்ததும் அம்மாவைப் பிரிந்து சென்றுவிட்டார். பத்து குழந்தை களுடன் தனி மனுஷியாக அம்மா நின்றார்கள். அவர்கள் முன்னால், எந்த நம்பிக்கைக் கீற்றுகளுமற்று வாழ்க்கை தொலை தூரத்துக்கு நீண்டு கிடந்தது. வறுமை வாசல் படியில் சம்மணமிட்டு உட்கார்ந்திருந்தது. பல்வேறு சிரமங்களும் அவமானங்களும் பட்டுதான் அம்மா எங்களை வளர்த்தார்கள். படிக்க வைத்தார்கள்.

எனக்கு எங்கம்மா முன்மாதிரி

அம்மா, மிகவும் உறுதியானவர்கள், முற்போக்கானவர், அந்தக் காலத்திலேயே அவர்கள் தாலி அணிந்தது இல்லை.

மணப்பாறையில் பன்னிரெண்டாம் வகுப்பு முடித்த பிறகு, டில்லி பக்கத்திலுள்ள அலிகான் முஸ்லீம் பெண்கள் பல்கலைக்கழகம் சென்று ஆபீஸ் மேனேஜ்மென்ட் படித்தேன். நான் சென்று பதினைந்தாவது நாள்... அம்மாவிடம் இருந்து ஒரு கடிதம்... ‘எப்படியிருக்கிறாய்? பத்திரமாகப் போய்ச் சேர்ந்தாயா? அடிக்கடி கடிதம் எழுது...’ இப்படியே சென்று கொண்டிருந்த கடிதத்தில் பத்தோடு பதினொன்றாக... ‘உன் அப்பா இறந்துவிட்டார். பதினைந்து நாட்கள் ஆகிவிட்டது. நீ வரவேண்டாம்’ என ஒரு வரி. அம்மா, மிகவும் உறுதியானவர்கள். சமூக அவலங்களுக்கு எதிராகக் கோபம்கொண்டு எழும் என் இயல்பில் அம்மாவின் பங்களிப்பு நிறைய உண்டு.

படிப்பை முடித்துவிட்டு மணப்பாறை திரும்பினேன். ஏதாவது ஒரு நல்ல வேலையில் சேரவேண்டும் என்பதுதான் அப்போதைய என் ஒரே எண்ணமாக இருந்தது. மணப்பாறையில் குழந்தைகளுக்கு டியூசன் எடுத்துக்கொண்டு, பேப்பர் பார்த்து வேலைகளுக்கு விண்ணப் பங்கள் அனுப்பிக்கொண்டே இருந்தேன். அப்போது, ‘பாட்னாவில் நடைபெறும் பெண்கள் மாநாட்டுக்கு தமிழ்நாட்டில் இருந்து செல்பவர்களுக்கு இந்தி மொழிபெயர்ப்பாளராய்  பாட்னா போனேன். என் வாழ்க்கைப் பாதையையே மாற்றும் பயணமாக அது இருந்தது.

மாநாட்டில் பெண்கள் தங்களது பிரச்சினைகளை எல்லாம் சொல்லச் சொல்ல எனக்கு ஆச்சர்யம் தாங்கவில்லை. முதலில், ஒரு பொது இடத்தில் பெண்களால் இவ்வளவு தைரியமாக, வெளிப்படையாகப் பேச முடியும் என்பதே எனக்கு வியப்பைத் தந்தது. பாட்னாவில் இருந்து திரும்பும்போது, பெண்களுக்கு சமூக அங்கீகாரம் வேண்டும்; பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறைகளுக்கு எதிராக நாமும் ஏதாவது செய்தாக வேண்டும் என்ற எண்ணம் தோன்றிக்கொண்டே இருந்தது. புதுக்கோட்டைக்குத் திரும்பினேன்.

ஒரு பெண், அவளது உடல் முழுக்க இருந்த சிகரெட் தீயால் சுட்ட தழும்புகளைக் காட்டினாள். வெளிநாட்டில் இருந்து வந்த கணவன்... ‘நான் அங்கே இருக்கிறேன். நீ இங்கே எவன்கூட சந்தோஷமா இருக்க’ எனக் கேட்டு சுட்டிருக்கிறான். இதுமாதிரி பல கதைகள்... வரதட்சணைக் கொடுமைகள், விவாகரத்து வழக்குகள்.

யாரிடம் சொல்லி அழுவது, யாரிடம் நியாயம் கேட்பது... என மனம் புழுங்கி, தங்களுக்குள்ளேயே அந்த ரகசியங்களைப் புதைத்திருக்கிறார்கள் அவர்கள். பெண்ணாகப் பிறந்தாலே கஷ்டம்தான் என்று ஏற்று வாழ்பவர்கள்தான் அதிகம் பேர். இது மாறவேண்டும். இவர்களுக்காக நாம் ஏன் போராடக் கூடாது? ஒரு உதவி, இடம் கிடைத்தால் அவர்கள் வெளியே வருவார்கள் எனத் தோன்றியது.

ஒவ்வொரு பிரச்சினையையும் எடுத்துக் கொண்டு, சட்டரீதியாக அதற்கான நியாயங் களைத் தேடி என் பயணத்தைத் தொடங்கினேன்.

வேலைகளைச் செய்யத் தொடங்கிய பிறகு ஏகப்பட்ட அனுபவங்கள். தடைகள், வலிகள், அவமானங்கள், அதிகாரிகளின் அருவருக்கத் தக்கப் பார்வைகள்... சில நேரங்களில் அவசர வேலையாக ராத்திரி புறப்பட்டுப் போகவேண்டி இருக்கும். வெளியூர்களில் கடைசிப் பேருந்தை தவறவிட்டு நள்ளிரவில் தனி ஆளாக பஸ் ஸ்டாண்டில் நின்றிருக்கிறேன். அப்போது, பலமுனைகளில் இருந்தும் ஊடுறுவிப் பார்க்கும் கண்கள் உடலைக் கூசச்செய்யும். இதற்காக லாட்ஜில் ரூம் எடுக்கச் சென்றால் அங்கே நூறு கேள்விகள்.

இதனால், பக்கத்து கிராமங்களில் இருந்து புதுக்கோட்டை வந்து, கடைசிப் பேருந்தை தவறவிட்டு பஸ் ஸ்டாண்டில் காத்துக் கிடக்கும் பெண்கள் தங்க ஒரு இடத்தை உருவாக்க வேண்டும் என விரும்பினேன். அப்போது, ஷீலாராணி சுங்கத் புதுக்கோட்டை மாவட்ட ஆட்சித் தலைவராக இருந்தார். அவரிடம் சென்று இதற்காக இடம்தர முடியுமா எனக் கேட்டோம். ‘தனி மனிதர்களுக்குத் தர முடியாது; நீங்கள் ஒரு நிறுவனத்தைத் தொடங்கி அதிலிருந்து கடிதம் எழுதுங்கள், கட்டாயம் ஆவன செய்கிறேன் என்றார். அப்படித்தான் 1991இல் ‘ஸ்டெப்ஸ்’ பெண்கள் மேம்பாட்டு மய்யத்தைத் தொடங்கினோம்.

கனவு

மாநில அளவில் பெண்களை ஒருங் கிணைக்கும் பெண்கள் மய்யம் ஒன்றை அமைத்தல், வயதான காலத்தில் பெண்கள் தங்கள் சொந்தக் காலில் நிற்க ஒரு தொகை வைத்துக்கொள்ள பெண்கள் வங்கி அமைத்தல்.. எனப் பல கனவுகள்.

புதுக்கோட்டைப் பேருந்து நிலையம் பக்கத்தி லேயே ‘ஸ்டெப்ஸ்’ அமைப்புக்கு நிலம் ஒதுக்கினார் ஷீலாராணி. நிலம் கிடைத்து விட்டாலும் கட்டடம் கட்ட, எங்களிடம் எந்த பொருளாதாரப் பின்புலமும் இல்லை. எனவே நாங்களே மணல், செங்கல் சுமந்து கட்டிடத்தைக் கட்டினோம். அந்த இடத்தில் நாங்கள் என்ன செய்யப் போகிறோம் என்பதைவிட, பேருந்து நிலையம் பக்கத்து இடம் என்பதால் நிலத்தின் மதிப்புதான் பலரது கண்களையும் உறுத்தியது. அங்கே இருந்து எங்களை விரட்ட பல்வேறு வகையிலும் தொந்தரவுகளைத் தந்தார்கள். சாயங்காலம் வேலைகளை முடித்து, வீட்டுக்குச் சென்று, மறுநாள் காலையில் வந்து பார்த்தால்... அந்த இடம் முழுக்க மலம் கழித்து வைத்திருப் பார்கள். ஆணுறைகளைப் பரப்பிப் போட்டிருப் பார்கள். அதனை எல்லாம் சுத்தம் செய்துவிட்டு அன்றைய வேலைகளைத் தொடங்குவோம். மறுநாள் காலையிலும் இதேமாதிரி இருக்கும். அவர்களே போட்ட ஆணுறைகளைக் காட்டி அங்கே விபச்சாரம் நடக்கிறது எனப் பொய்ப் பிரச்சாரம் செய்தார்கள்.

ஒரு பெண்ணை செயல்படாமல் வைக்க, அவளது ஒழுக்கத்தின் மீது கைவைத்தால் போதும். வெளியே இருந்து இந்தப் பிரச்சினைகள் என்றால், வீட்டுக்குள் வேறு மாதிரியான பிரச்சினைகள்... வெளியே போகக்கூடாது எனக் கட்டுப்பாடுகள், அடி, உதை.

எல்லாவற்றையும் எதிர்கொண்டுதான் இவ்வளவு தூரம் வந்திருக்கிறோம். பிரேமானந்தா வழக்கில் பாதிக்கப்பட்ட 17 பெண்களுக்கு வழக்கு முடியும்வரை இரண்டு ஆண்டுகள் தங்க இடம் கொடுத்தோம். மனரீதியாக அவர்களைத் தயார்படுத்தி, தைரியம் ஊட்டினோம்.

தனக்கு உதவ ஆட்கள் இருக்கிறார்கள் எனத் தெரிந்தால் பல பெண்கள் தைரியத்துடன் வெளியே வருவார்கள் என்பதுதான் எங்கள் அனுபவம். இப்போது எங்களைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டு பாதிக்கப் பட்ட பெண்கள் அவர்களாகவே தேடி வருகிறார்கள். பாதிக்கப்பட்ட பெண்களுக்கு போராடுவதற்கான தன்னம்பிக்கையை ஊட்டுவதைத்தான் எங்களது முக்கிய செயல்பாடாக நான் நினைக்கிறேன்.

ஜெயித்தது எப்படி?

அடிபட்டு விழுந்தால் அதனைவிட வேகமாக எழுந்திருப்பேன். எந்தச் சூழ்நிலையிலும் பின்வாங்க மாட்டேன். சோர்ந்து போகமாட்டேன். அப்புறம் கமிட்மெண்ட். ஒரு சமூக சேவையாக இல்லை. என்னுடைய கடமையாகவே நினைத்து எல்லாவற்றையும் செய்கிறேன்.

ஏறத்தாழ 26 ஆண்டுகள்... 15 ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட வழக்குள். நாங்கள் பிரச்சினைகளுடன் செல்லும்போது சில அதிகாரிகள் உதவுவார்கள், சிலர் எதிர்ப்பார்கள். முஸ்லிம் பெண்கள் பிரச்சினை என்றால் உங்கள் ஜமாத் பார்த்துக்கொள்ளும் எனத் திருப்பி அனுப்பி விடுவார்கள். தங்கள் பிரச்சினைகளைப் பற்றி பேசும்போதுகூட ஜமாத்துக்குப் பெண்களால் போக முடியாது. அவர்கள் இல்லாமலே, அவர்களிடம் கேட்காமலே அவர்கள் மீது தீர்ப்பு கூறுவார்கள். இதனை எப்படி ஏற்றுக்கொள்ள முடியும்?

எனவே, ஜமாத்தில் பெண்களைப் பற்றி பேசி முடிவு எடுக்கும்போது, நாங்களும் இருக்க வேண்டும் எனச் சொன்னோம். அதற்கு சம்மதிக்கவில்லை. அப்போது நாமே ஏன் ஒரு ஜமாத்தைத் தொடங்கக் கூடாது எனத் தோன்றியது. இப்படித்தான் ‘தமிழ்நாடு முஸ்லீம் பெண்கள் ஜமாத்’தைத் தொடங்கினோம். பெண்களால் பெண்களுக் காக நடத்தப்படுவதே பெண்கள் ஜமாத். அப்போது, ‘பெட்டைக் கோழி கூவி பொழுது விடியுமா’ என சிலர் ஊடகங்களில் வெளிப் படையாகவே எழுதினார்கள். அவர்கள் கணிப்பு எல்லாம் பொய்த்துப் போனதற்கு இன்று வரலாறு சாட்சியாக இருக்கிறது. இத்தனைக்கும் நாங்கள் எதையும் புதிதாகப் புகுத்தவில்லை. ஏற்கெனவே இருப்பதையே நடைமுறைப் படுத்துகிறோம்; அவ்வளவுதான்.

சையது அம்மாள் என்பவர், 10 வயதில் திருமணம் ஆனவர். புளியங்கொட்டை வியாபாரம் செய்கிறார். முதல் கூட்டத்தில் கடைசி வரிசையில் உட்கார்ந்திருந்தார். அடுத்த கூட்டத்தில் கடைசிக்கு முந்தின வரிசைக்கு வந்தார். இப்படி கொஞ்சம், கொஞ்சமாக முன்னேறி முதல் வரிசைக்கு வந்து உட்கார்ந்தார். அவரே முன்னின்று 70 வயது ஆணுக்கும் 30 வயது பெண்ணுக்கும் நடக்க இருந்த ஒரு திருமணத்தை நிறுத்தினார். இதுதான் எங்கள் வெற்றி.

தமிழ்நாடு முழுக்க 50 ஆயிரத்திற்கும் மேற்பட்டவர்கள் என் நேரடி கவனிப்பில் இருக்கிறார்கள். மறைமுகமாக, எங்கள் உறுப்பினர்களையும் சேர்த்தால் பல லட்சம் பேர். இப்போது ஆண்கள் ஜமாத்தில் இருந்தே சில பிரச்சினைகளை எங்களிடம் அனுப்புகிறார்கள்.

கடவுள் நம்பிக்கை?

மனிதம்தான் என்னுடைய மதம். பெண்களை சக மனுஷியாகப் பார்ப்பவர்கள், அவர்களது துக்கத்தில் பங்கெடுத்துக் கொள்பவர்கள் எல்லோருமே எனக்குக் கடவுள்தான். அவர்களை கையெடுத்துக் கும்பிடுகிறேன்.

பெண்களுக்கு எனத் தனி மசூதி கட்டும் பணியில் ஈடுபட்டோம். உடனே நேரிலும் போனிலும் பல கொலை மிரட்டல்கள், ‘ஷெரிஃபா வந்தால் செருப்பு எடுத்து அடியுங்கள்’ என திண்டுக்கல்லில் சொல்லியிருக்கிறார்கள். அடித்தார்கள், அடிபட்டிருக்கிறேன்.

அடிப்பதன் மூலமும், கொலை மிரட்டல் களாலும் ஷெரிஃபாவை பணிய வைக்க முடியாது. பெண்கள் நிறைய காலங்கள் பெருந்தன்மையோடு பொறுமையாக இருந்து விட்டோம். இனிமேலும் அப்படி இருக்க முடியாது.

‘பிரச்சினை என்றால் ஷெரிஃபாவிடம் போகலாம்’ என்ற நம்பிக்கையைப் பெண்கள் மத்தியில் விதைத்திருக்கிறேன். இதைத்தான் என் வெற்றியாகப் பார்க்கிறேன். பெண்களுக்கான உரிமைகளைப் பெற்றுத் தருதல், அதற்காகப் போராடுதல் என்பதை உணர்வுப்பூர்வமாகச் செய்கிறேன். இதை ஒரு வேலை என்றோ, சமூக சேவை என்றோ ஒருபோதும் நான் நினைத்ததில்லை. சுயமரியாதையே பெண் விடுதலையின் முதல்படி. அதை நோக்கியே என் பயணம்.

 

 

 

செய்திகளை பகிர்ந்து கொள்ள

மேலும்>>

தமிழ்நாட்டுக்குத் தண்ணீர் தர மறுக்கும் கருநாடக மாநிலத்திலிருந்து ஆளுநரா?

தமிழ்நாட்டில் ஆந்திர மாநிலத்திலிருந்து வந்த ஆளுநர் ரோசய்யாவின் பதவிக் காலம் முடிந்து திரும்பிச் சென்றுவிட்டார்; அதனால் தமிழ்நாட்டின் ஆளுநர் (கவர்னர்)  பதவி காலியாக உள்ளது.

அந்த இடத்திற்கு, கருநாடக அரசில் முன்பு அமைச்சராகப் பதவி வகித்த, ஆர்.எஸ்.எஸ். கட்சியின் மூத்த உறுப்பினராகப் பணியாற்றிய டி.எச்.சங்கரமூர்த்தி என்பவரை தமிழ்நாட்டுக்கு ஆளுநராக நியமிக்க மோடி தலைமையிலான மத்திய பி.ஜே.பி. அரசு தமிழ்நாடு முதலமைச்சராக ஜெயலலிதா அவர்கள் இருந்தபோது - ஆறு மாதங்களுக்கு  முன்பு முயன்றதை அறிந்து,  காவிரி நதிநீர்ப் பிரச்சினை தீராத நிலையில், விவகாரத்திற்குரிய அம்மாநிலத்தவர் ஒருவர் தமிழ்நாட்டு ஆளுநராக நியமனம் ஆவதை கடுமையாக எதிர்த்தார்.

அதன் காரணமாக அப்போது அத்திட்டத்தைப் பின்வாங்கிய மோடி அரசு,  மத்திய அரசு - இப்போது மீண்டும் இன்று அதே நபரை தமிழ்நாட்டு ஆளுநராகத் திணிப்பது எந்த தைரியத்தில்? இன்றுள்ள ஓ.பன்னீர்செல்வம் அவர்களின் தலைமையில் உள்ள அ.தி.மு.க. அரசு மத்திய அரசு சொல்வதற்கெல்லாம் தலையாட்டிடும் அரசு என்ற எழுதப்படாத ஒப்பந்தமா? நாம் அப்படி அவசரப்பட்டு முடிவுக்கு வந்துவிட மாட்டோம். என்றாலும் நிலைமைகள் அப்படித் தான் யோசிக்க வைக்கின்றன.

ஒரு கல்லில் இரண்டு மாங்காய் அடிக்க மத்தியில் உள்ள மோடி அரசு இந்த நியமனத்தின்மூலம் முயலுகிறது.

1.காவிரிப் பிரச்சினையைக் கிடப்பில் போடுவது;  கருநாடகத்திற்கு! (அங்கே சட்டமன்றத் தேர்தல் வெற்றியைக் குறி வைத்து) இங்கு தங்கள் ஆசாமியை ஆளுநராகப் போடுவதா?

தமிழ்நாட்டில் ஆர்.எஸ்.எஸை வளர்க்கவும் திட்டம்!

2. தமிழ்நாட்டில் ஆர்.எஸ்.எஸ்., பா.ஜ.க.வை வளர்க்க இந்த நியமனம் ஒரு தூண்டுகோலாக ஏதுவாக, அமையும்; அரசியல் மாற்றங்களை உருவாக்கவும், தங்கள் இஷ்டப்படி தமிழக அரசை ஆட்டி வைக்கவும் இந்த ஏற்பாடு பயன்படக்கூடும் என்பதே அவர்களது உள்நோக்கம். (இவரை நியமிக்க ஆர்.எஸ்.எஸ். ஆணையிட்டுள்ளதாம்!)

இதற்கு தமிழ்நாடு அரசு தனது பலத்த எதிர்ப்பை உடனடியாகக் காட்டவேண்டும்!

தமிழ்நாட்டு அத்துணைக் கட்சிகளும், அமைப்புகளும், விவசாய அமைப்புகளும் இந்த நியமனத்திற்கு  வன்மையான எதிர்ப்பைத் தெரிவித்து இதை முறியடிக்க உடனே தாமதியாமல் முன்வரவேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறோம்.                      

 கி.வீரமணி, ஆசிரியர்

 

 

 

செய்திகளை பகிர்ந்து கொள்ள

மேலும்>>