நுழைவாயில்

அரசு சார்பில் யாகம் நடத்துவது அரசமைப்புச் சட்டம் மீறிய செயல்! - கி.வீரமணி   கவிஞர் வைரமுத்துவின் “தமிழாற்றுப்படை பெரியார்’’ காலமெல்லாம் நிலைக்கும் காவியம் - மஞ்சை வசந்தன்   பெரியாரும் அயோத்திதாசரும் (சிறந்த நூலிலிருந்து சில பகுதிகள்) - எழுத்தாளர் அ.மார்க்ஸ்   ‘இந்த நூற்றாண்டு’ (புரட்சிக்கவிஞர் பாரதிதாசன் கவிதை)   எழுத்தாளர் சிவசங்கரியின் ஒப்புதல் வாக்குமூலம்! (அய்யாவின் அடிச்சுவட்டில்(226)   மதுரை மீனாட்சி (சிறுகதை) திராவிட இயக்க எழுத்தாளர் ஏ.வி.பி.ஆசைத்தம்பி   வெங்காயம் திரைப்பட இயக்குநரின் ‘நந்திக்கலம்பகம்’ - கி.தளபதிராஜ்   தலை நிமிர்ந்த தமிழர்களைக் கொண்டாடிய தமிழர் கலை பண்பாட்டுப் புரட்சி விழா - வை.கலையரசன்செய்திகளை பகிர்ந்து கொள்ள

பெரியார் பேசுகிறார் : ஜாதியை ஒழிக்க எண்ணுகிறவர்களுக்கு பகுத்தறிவு வேண்டும்

தந்தை பெரியார் எனக்குத் தெரிய எனது 14 வயது முதல் ஜாதிக்கு எதிரியாகவே இருந்து வந்து உள்ளேன். எனக்கு நினைவு தெரியாத காலமாகிய 7 வயது முதலே ஜாதிக்கு எதிர்ப்பாகவே இருந்து வருகின்றேன் என்றுதான் கூறவேண்டும். நான் பள்ளிக்குப் போகும் போது குறவர் முதலிய கீழ்ஜாதிக்காரர்கள் என்பவர்கள் வீட்டில் எல்லாம் சோறு தின்று உள்ளேன். இது காரணமாகவே எங்கள் வீட்டில் என்னை வெளியில் வைத்து சாப்பாடு போட்டு இருக்கின்றார்கள். இம்மாதிரி செய்கையே என்னை ஜாதி ஒழிப்பு முயற்சியில் சிந்திக்கத் தூண்டியது. தோழர்களே! ஜாதியை ஒழிக்க எண்ணுகிறவர்களுக்கு கொஞ்சம் தத்துவ ஞானம் வேண்டும். தத்துவ ஞானம் என்றால் ஜனாதிபதி இராதாகிருஷ்ணன் கூறுகின்றாரே ‘குப்பைத் தொட்டி தத்துவ ஞானம்‘ அது அல்ல. தத்துவ ஞானம், பகுத்தறிவு வேண்டும் என்றுதான் குறிப்பிடுகின்றேன். ஜாதியை ஒழிக்கின்றவன் முன்னோர்கள் நடந்தது, சொன்னது, எழுதி வைத்தது என்பன போன்றவற்றை எல்லாம் ஒழித்துக் கட்ட வேண்டும். நமக்கு எவனும் முன்னோர்கள் அல்லர். நாம்தான் வருங்காலத்தவர்களுக்கு முன்னோர்கள் என்று கருதி காரியம் ஆற்ற வேண்டும். நமக்கு யார் முன்னோர்கள்? எதில் முன்னோர்கள்? எது முதல் முன்னோர்கள்? தோழர்களே! தமிழர்களுடைய சரித்திரத்துக்கு கால வரையறையே இல்லையே! நமக்கே என்றால் பார்ப்பனப் புராணங்களைப் பற்றிக் கூறவும் வேண்டுமா? திரேதா யுகம், கிரேதா யுகம் என்று எல்லாம் கூறி யுகத்துக்கு 1,00,000, 10,00,000 வருஷங்கள் என்று கணக்குப் போட்டுப் புளுகுவான்! புத்தருக்குப் பிறகுதான் இந்த இராமாயண _ பாரதங்களும், புராணங்களும் ஏற்பட்டன. இராமாயணத்தில் பல இடங்களில் புத்தரைப் பற்றி பேசப்படுகின்றது. பாரதம், விஷ்ணு புராணம், தேவி பாகவதம் முதலியவற்றிலும் பேசப்படுகின்றது. ஏன் இப்படி என்றால் சங்கராச்சாரியார் கூறுகின்றார் ‘இது ஒன்றும் முரண் அல்ல _ நாட்டின் ஒவ்வொரு யுகத்தின் போதும் ஒவ்வொரு புத்தர் தோன்றுவது உண்டு. இராமாயணத்தில் உள்ள புத்தர் அந்த யுகத்துப் புத்தர், பாரதத்தில் உள்ள புத்தர் பாரதகால யுகத்துப் புத்தர்’ என்று கூறுகின்றார். அப்படியே அந்த யுகங்கள் எல்லாம் உண்டு என்று வைத்துக் கொண்டு பார்த்தாலும், அந்தக் காலத்து மனிதர்களுக்கு எப்படி அறிவு மேலாக இருக்க முடியும்? இவன் குறிப்பிடும் யுககாலத்தில் மனிதன் புல்லாய் புழுவாய் இருந்தானோ? அல்லது குரங்காக இருந்தானோ? நமக்கு வரும் எதிர்ப்பு எல்லாம் முன்னோர்கள் சங்கதி பற்றித்தான் வருகின்றது. சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஒரு சுயமரியாதைக் கலியாணம் செல்லாது என்று அய்க்கோர்ட்டில் தீர்ப்புக் கூறினான். இது செல்லாது என்பதற்கு எதை ஆதாரம் காட்டினான் தெரியுமா? நாரதர் இப்படிச் சொல்லி இருக்கின்றார். பராசரர் இப்படிச் சொல்லி இருக்கின்றார். ஆபத்ஸ்தம்பர், யாக்ஞவல்கியர் அப்படிச் சொல்லி இருக்கின்றார்கள். இவர்களுடைய முறைக்கு இந்தத் திருமணம் மாறாக இருப்பதால் இது செல்லாது என்று கூறியிருக்கின்றார்! இது எவ்வளவு முட்டாள் தனம்! இவர்கள் எல்லாம் யார்? இவர்கள் எந்தக் காலத்துப் பசங்கள்? இவர்களில் அனேகர் மனிதனுக்கே பிறக்கவில்லையே! கழுதைக்கும், கோட்டானுக்கும், மாட்டுக்கும், கிளிக்கும், மற்ற மற்றதுகளுக்கும் பிறந்த பசங்களா நம்முடைய முன்னோர்கள்? இவர்கள் காலத்தில் மனிதனுக்கு எவ்வளவு அறிவு இருந்து இருக்க முடியும்? மக்கள் சிந்திக்க வேண்டும். பாவம், புண்ணியம், முன் பின் பிறவிகள் என்பன எல்லாம் கடைந்தெடுத்த முட்டாள் தனமானது _ ஒழிக்கத்தக்கது என்று உணர வேண்டும். இவை பற்றி மக்களுக்குத் தெளிவு உண்டாக்கும் பணியில் தீவிரமாக ஈடுபட்டு பிரச்சாரம் செய்ய வேண்டும். இதுகள் சம்பந்தமான அறிவு நூல்களைப் படித்து உணர வேண்டும். இன்றைக்கு உள்ள புரட்டுகள் எல்லாவற்றையும்விட பெரிய புரட்டு இந்த 20ஆம் நூற்றாண்டிலும் ஜாதிக்கு ஆதாரமாக கடவுள், மதம், சாஸ்திரம், பார்ப்பான் இவற்றை வைத்துக் கொண்டு ஜாதியை ஒழிக்க முடியும் என்று நம்புவதாகும். 15.12.1962அன்று திருச்சி மாவட்டத்தில் கரூர் ஜாதி ஒழிப்பு மாநாட்டில் தந்தை பெரியார் அவர்கள் ஆற்றிய சொற்பொழிவு - ‘விடுதலை’, 23.12.1962      செய்திகளை பகிர்ந்து கொள்ள

பகுத்தறிவு ஆட்சி

ஞானம் என்றால் அறிவு என்று பொருள்; அஞ்ஞானம் என்றால் (பகுத்து அறியும்) அறிவற்ற தன்மை என்பது பொருள். இன்றைய மக்களாகிய நாம் பெரும்பாலோர் (பகுத்தறிவற்ற) அஞ்ஞானிகளேயாவோம். இதன் காரணம், நம் இயற்கைத் தன்மையைப் பற்றிச் சிறிதும் சிந்திக்காமல், இயற்கைக்கு மாறுபாடான கடவுள் அடிமைகளாகி விட்ட காரணத்தால் மெய்ஞானம் என்பது நம்மை அணுகாமலே போய்விட்டது. மெய்ஞானம், அஞ்ஞானம் என்ற சொற்களுக்கு உண்மையான பொருள் என்னவென்று பார்த்தால் மெய்ஞானி கவலை அற்றவனாகவும், அஞ்ஞானி கவலை கொண்டவனாகவும் இருப்பான் என்பதுதான். கவலை - என்பதன் பொருள் - பேதநிலை. கவலையற்ற என்பதன் பொருள் - பேதமற்ற (அபேத) நிலை என்பதேயாகும். மனிதன் பகுத்தறிவு உரிமையுடையவனானதால் அவன் கண்டிப்பாக - கட்டாயமாக அபேத நிலையில் உள்ள மெய்ஞானியாகவே இருக்க வேண்டியவன் ஆவான். ஆனால், அப்படிக்கில்லாமல் பேத நிலைக்கு ஆளாகி அஞ்ஞானியாக இருந்துவருகிறான். மனிதருக்குள் (சமுதாய வாழ்வில் வாழ்ந்துவரும்) மனித சமுதாய ஜீவியத்தில் பேதநிலை ஏன் இருக்கவேண்டும் என்பது சிந்திக்கத்தக்கதாகும். அதிலும் மனித சமுதாயத்தை அடக்கி ஆட்சிபுரியும் அரசு என்ற ஆட்சிக்கு உட்பட்ட மக்களிடையில் பேத நிலை ஏன் இருக்க வேண்டும்? ஏன் இருக்கிறது? என்று சிந்திப்போமானால், அதன் விடை என்னவென்றால், மனித சமுதாயத்தை அடக்கி ஆளும் ஆட்சி அஞ்ஞான ஆட்சியாய் இருக்குமானால், அது கண்டிப்பாய் பேதநிலை உள்ள ஆட்சியாய்த்தானே இருக்கும். மனித சமுதாயத்தை அடக்கியாளும் ஆட்சி மெய்ஞான (பகுத்தறிவு) ஆட்சியாய் இருக்குமானால், அது கண்டிப்பாய் வாழ்வில் பேதநிலை அற்ற அபேதநிலை ஆட்சியாகத்தான் இருக்கவேண்டும்; இருந்துதான் தீரும். - ‘விடுதலை’, 21.09.1964செய்திகளை பகிர்ந்து கொள்ள

முகப்புக் கட்டுரை : கவிஞர் வைரமுத்துவின் “ தமிழாற்றுப்படை பெரியார்” காலமெல்லாம் நிலைக்கும் காவியம்

நிகழ்வின் துவக்கத்தில் தந்தை பெரியார் படத்திற்கு மலர் தூவி மரியாதை செய்யும் கவிஞர் வைரமுத்து, ஆசிரியர் கி.வீரமணி மற்றும் விழா குழுவினர் மஞ்சை வசந்தன்  கவிப்பேரரசு வைரமுத்து மிகச்சிறந்த கவிஞர். ‘சொல்லின் எல்லை கவிதை’ என்பதை தனது சொல்லாட்சிகளின்மூலம் உறுதி செய்தவர். மூவாயிரம் ஆண்டு பேராளுமைகளைப் பற்றி கட்டுரை வடித்தார். இலக்கிய ஆர்வலர்களுக்கு மத்தியில் கட்டுரையை வாசித்து அரங்கேற்றம் செய்யும் புதுமையைப் புகுத்தினார். தொல்காப்பியர், திருவள்ளுவர், இளங்கோவடிகள், செயங்கொண்டார், கபிலர், திருமூலர், வள்ளலார், கால்டுவெல், பாரதிதாசன், பட்டுக்கோட்டை கல்யாணசுந்தரம், கலைஞர், ஜெயகாந்தன், அப்துல்ரகுமான் என இலக்கியக் கர்தாக்களை, ஆய்வாளர்களை இன்றைய தலைமுறைக்கு “தமிழாற்றுப்படை” என்ற தலைப்பில் ஆற்றுப்படுத்தி அவர்கள் இத்தகையோரை அறியத் தூண்டியுள்ளார். தமிழாற்றுப்படையில் தந்தை பெரியார் பற்றிய உரையை கேட்க வந்த மக்களின் ஒரு பகுதியினர் “தமிழாற்றுப்படை” வரிசையில் தந்தை பெரியார் குறித்து கட்டுரையாற்ற உள்ளேன். தலைமை தாங்கிச் சிறப்பிக்க வேண்டும்” என்று தமிழர் தலைவரிடம் வேண்டுகோள் வைத்தார். மகிழ்ச்சியுடன் தலைவரும் ஒப்புக் கொள்கின்றார். மே மாதம் 5ஆம் தேதி ஞாயிற்றுக்கிழமை தந்தை பெரியார் பாசறை திருச்சியிலே விழா. முதல் நிகழ்வாக தந்தை பெரியாரின் படத்திற்கு மலர் தூவி மரியாதை செய்யப்பட்டது. தமிழர் தலைவர் மலர் தூவி பெருமை சேர்க்க அவரைத் தொடர்ந்து கவிப்பேரரசு மலர் இட்டு மரியாதை செலுத்தினார். பேராசிரியர் அருணன் மற்றும் பலர் மலர் தூவினர். வெற்றித் தமிழர் பேரவையின் மாவட்டத் தலைவர் பாஸ்கரன் வரவேற்புரையாற்றினார். உரையாற்றும் ஆசிரியர் கி.வீரமணி பேராசிரியர் அருணன் உரை தமிழர் தலைவர் அவர்களுக்கு கவிப்பேரரசு பொன்னாடை அணிவித்துச் சிறப்பித்தார். அரங்கில் மகிழ்ச்சி வெள்ளம் பெருக்கெடுத்தோடியது.  வாழ்த்துரை வழங்க பேராசிரியர் அருணன், தமிழரின் தத்துவ மரபு, காலந்தோறும் பிராமணியம், தமிழகத்தில் சமுக சீர்திருத்தம் -இரு நூற்றாண்டு வரலாறு, கடவுளின் கதை, யுகங்களின் தத்துவம் முதலிய கருத்துச் செறிவான புத்தகங்களை எழுதிய பேரறிஞர் கருத்துக் கனல்தெறிக்க உரையாற்றினார். மார்க்ஸ்க்கும், பெரியாருக்கும் கவிதைப் பாலம் கட்டியவர் வைரமுத்து என்று புகழாரம் சூட்டினார். பெரியார் பற்றி எழுத வைரமுத்துவுக்கு முழு உரிமை உண்டு என்றார். பெரியாரின் பெண்ணுரிமைச் சிந்தனைகளை வியந்து பாராட்டினார். “மாற்ற முடியாத அரசு கவிப்பேரரசு” என்று பாராட்டிய தமிழர் தலைவர், பெரியார் சிந்தனைக்கு வைரமுத்து “கலங்கரை விளக்கு’’ என்றார். ‘தமிழர்கள் உயர்ந்தால் மனந்திறந்து பாராட்டு’ என்றார் பெரியார். தந்தை பெரியார் ஓவியக்காரர் அல்ல; புகைப்படக் கலைஞர் அல்ல; அவர் ஒரு எக்ஸ்ரே நிபுணர் போல என்று விளங்கினார். தந்தை பெரியாரை சரியாக காட்டியிருக்கிறார் கவிப்பேரரசு என்று புகழாரம் சூட்டினார். தந்தை பெரியார் இலக்கியவாதியா? எனும் கேள்விக்கு ஒரே பதில் கவிப்பேரரசின் கட்டுரைதான் என்று அழுத்தந் திருத்தமாக அறிவித்தார். களத்தில் நின்ற முதல் பெண் போராளி நாகம்மையார் என்று கூறி, நாகம்மையார் இறந்தபோது பெரியார் எழுதிய இரங்கல் அறிக்கையை எடுத்துக்காட்டி தந்தை பெரியாரின் இலக்கியத் திறனை வெளிப்படுத்தினார். நீதிமன்றத்தில் பெரியார் தாக்கல் செய்த அறிக்கையினை எடுத்துரைத்தபோது அரங்கம் கைதட்டி மகிழ்ந்தது. ‘பெரியாரின் சிக்கனம் தமிழ்நாட்டின் பொக்கிஷம்‘ என்றார் பேராசிரியர் எம்.எஸ்.நாடார். கவிப்பேரரசு யார்? என்று அவர்தம் உரை கொண்டு விளக்கினார். வைரமுத்து வின் ‘வேதம் சொல்லாதது’ சிறுகதையின் சிறப்பை எடுத்துரைத்து உரையை நிறைவு செய்தார். 25 நிமிட உரையில் தந்தை பெரியாரையும், கவிப்பேரரசு வைரமுத்துவையும் கொண்டாடினார். தமிழர்களுக்கு அடையாளம் காட்டினார். உரையாற்றும் கவிப்பேரரசு வைரமுத்து   கவிஞர் வைரமுத்துவின் காவிய உரை ‘தமிழாற்றுப்படை பெரியார்’ எனும் கருத்தாழம் மிக்க கட்டுரையினை 50 நிமிடங்கள் படித்துரையாற்றினார். அவர் பேசப் பேச கூட்டம் ஆர்ப்பரித்தது. கைத்தட்டி மகிழ்ந்தது; நெகிழ்ந்தது. ‘முக்கொம்புக்கு வராத வெள்ளம் முத்தமிழுக்கு வந்திருக்கிறது’ என்றார். ‘திருவிழாவுக்கு வராத கூட்டம் பெரியாருக்கு வந்திருக்கிறது’ என்றார். ‘நான் பிறக்கும்போதே கருப்புத் தோலோடு பிறந்தவன்’ என்றார். ‘நடமாடும் நூலகம் - தமிழர் தலைவர்; பேசும் பல்கலைக் கழகம் - தமிழர் தலைவர்; விரல் நுனியில் தமிழ்நாட்டின் வரலாறு வைத்திருப்பவர் - தமிழர் தலைவர்’ என்று புகழாரம் சூட்டினார். ‘கலைஞர் இல்லாத மன்றத்தை தமிழர் தலைவர் இன்றி வேறு எவரால் நிரப்ப முடியும்?’ என்று நெகிழ்ந்தார். ‘பெரியாரைப் படித்தால் சொந்தக் காலில் நிற்கலாம்’ என்றார். ‘தலைவர் வீரமணி அவர்களே! நான் உங்களால் உயிர்ப்படைகிறேன்’ என்றார். தமிழாற்றுப் படையில் பெரியார் இல்லையென்றால் தலையில்லாத கிரீடம், தலையில்லா உடல் என்றார். மற்றப் படைப்பாளிகள் தமிழில் எழுதினார்கள். பெரியார் தமிழையே எழுதினார் என்று புகழ்ந்தார். ஒரு பெரியாரைப் போல இன்னொரு பெரியார் வர முடியாது என்றார். நகல் எடுக்க முடியாத அசல் பெரியார் என்று உருகினார். தமிழாற்றுப் படை எழுதும்போது நேர்ந்த சோகங்களை உருக்கமாக உரைத்தார். கட்டுரை எழுதும் அனுபவத்தை உணர்ச்சி பொங்க எடுத்துரைத்தார். தமிழாற்றுப் படை நிறைவடையட்டும் என காத்திருந்தேன் என்று சங்கநாதம் செய்தார்.  பெரியார் கட்டுரையின் ஓர் எழுத்தைக் கூட இழக்கச் சம்மதிக்க மாட்டேன் என்றார். “பெரியார்” கட்டுரையைப் படிக்கத் தொடங்கினார். கருத்து முத்துக்கள் தெறித்தன. தந்தை பெரியாரை அழகுற செதுக்கினார் அழியா காவியமாக. விழாவிற்கு தலைமை தாங்கிய ஆசிரியர் கி.வீரமணிக்கு பயனாடை அணிவித்து மரியாதைச் செய்யும் வைரமுத்து உடன் பேராசிரியர் அருணன் பெரியார் என்ற பெரும்பொருளை எப்படிப் புரிந்து கொள்வது? “எவனொருவனின் வாழ்வும் வாக்கும், செயலும் பொருளும் மனிதக் கூட்டத்தின் தற்காலத் தருணத்திற்கும் தேவைப்படுகின்றனவோ அதுவரைக்கும் ஒரு மனிதன் நினைக்கப்படுகிறான். கல்லறையில் அவன் உயிரோடிருக்கிறான். பெரியார் இன்னும் உயிரோடிருக்கிறார்; இருப்பார் மற்றும் இருக்க வேண்டும். அடிமண்ணை மேல்மண்ணாகவும், மேல்மண்ணை அடிமண்ணாகவும் வரலாற்றில் உழுதுபோன வைரக்கலப்பை என்பதா?” வெள்ளைச் சூரியனே விரட்ட முடியாத இருட்டைக் கருஞ்சூரியனாய் வந்து விரட்டிய கலகக்காரர் என்பதா? உடம்பில் ஒட்டிய ஒட்டடைகளை ஆடைகள் என்று கருதிக் கிடந்த திராவிட இனத்தை, தொட்டுத் தூக்கித் துடைத்து அதன் நீண்ட நிர்வாணத்தைச் சுட்டிக்காட்டி, சுயமரியாதை ஆடை சூடிய சூத்திரம் கண்ட சூத்திரர் என்பதா? 400 கோடி மக்களுக்குச் சென்று சேர வேண்டிய சிந்தனைகளை வெறும் 4 கோடி மக்களின் மொழியில் பேசிப் பரப்பளவு குறைந்துபோன பாமர மேதை என்பதா? தமிழ் மீது தீராக் காதல் கொண்டவர் பெரியார். ஆனால் தமிழ் மீது பூட்டப்பட்ட கடவுள் தன்மையைக் கழற்றி எறிந்தவரும் அவரே. எனக்குத் தமிழ் பாஷையிடம் எவ்விதப் பற்றும் இல்லை. மிகப் பழைய பாஷை - சிவபெருமான் பேசிய பாஷை என்பதற்காகவோ, அகஸ்தியரால் உண்டாக்கப்பட்ட பாஷை என்பதற்காகவோ எனக்கு அதில் பற்று இல்லை. நான் எதிர்பார்க்கும் நன்மையும் அது மறைய நேர்ந்தால் அதனால் நஷ்டம் ஏற்படும் அளவையும் உத்தேசித்தே நான் தமிழிடம் அன்பு செலுத்துகிறேன் என்பது பெரியாரின் தர்க்க வாக்குமூலம். எழுத்து - சொல் - பொருள் - யாப்பு - அணி என விரியும் படைப்பிலக்கியம்தான் தமிழ் என்று மண்டிக்கிடந்த பண்டித மண்டலத்தை உடைத்தெறிந்து பகுத்தறிவு என்ற நான்காம் தமிழை உண்டாக்கிய சுயம்பு என்று சொல்வதா? கலைத்துறையின் மீது பெரிதும் காதலுறாத பெரியார் தமிழிசையின் மீது மட்டும் தனிப்பார்வை செலுத்தினார். காரணம் ‘கல்லா மக்களின் கல்வி காதுவழி புகுகிறது’ என்பதுதான். பல் விளக்கச் சோம்பேறித்தனப்பட்ட மருமகனைப் பார்த்து ஒரு மாமியார், பல்விளக்கும்படி மருமகனுக்குச் சொல்ல வெட்கப்பட்டு, கரும்பு சாப்பிட்டால் பல் வெள்ளையாகும் எனக்கருதி, மறைமுகமாய், “மாப்பிள்ளை! இந்த ஊர்க் கரும்பு நல்ல ருசியாக இருக்கும். ஒரு துட்டுக்குக் கரும்பு வாங்கிச் சாப்பிடுங்கள்’’ என்று சொல்லிக் காசு கொடுத்தாள். மாப்பிள்ளை அதை வாங்கிக் கொண்டுபோய் எள்ளுப் பிண்ணாக்கு வாங்கிச் சாப்பிட்டுவிட்டு, பல்லை இன்னும் கேவலமாக்கிக்கொண்டு கரும் எண்ணெய்ப் பசையுடன் வந்தால் மாமியாருக்கு எப்படி இருக்கும் என்று நினைத்துப் பாருங்கள்! அது போலல்லவா இந்தத் தமிழிசைக் கிளர்ச்சி இந்நாட்டில் நடந்து வருகிறது என்று கருதவேண்டியிருக்கிறது. 192 நாடுகளால் ஆன இந்த பூமியில் ஒரு நாட்டின் ஒரு பகுதியில் மட்டும் ஓங்கி ஒலித்த உலகக்குரல் என்பதா? கேள்விக்கு அப்பாற்பட்ட புனிதங்கள் என்று கருதப்பட்ட கடவுள் - மதம் - சாதி - விதி - மரபு என்ற கருத்தாக்கங்கள் மீது ஆயிரம் கேள்விகளை முன்வைத்த அறிவின் ஆழியாகிய அறிவாளி என்பதா? இவற்றுள் எதுவும் பொய்யில்லை; பெரியார் குறித்து இதுபோல் எது சொன்னாலும் மிகையில்லை. *** “பறைச்சியாவ தேதடா? பனத்தியாவ தேதடா? இறைச்சி, தோல், எலும்பினுள் இலக்கமிட்டிருக்குதோ” என்ற சிவவாக்கியம் வெறும் ஆன்மிகக் கோபமாகவே அடங்கிவிட்டது. இவைபோன்ற கவிதைச் சினங்களெல்லாம் இலைகளின் மீது பூச்சிமருந்து தெளித்தனவே தவிர, வேர்ப்புழுக்களைச் சென்று விசாரிக்கவேயில்லை. அந்த வகையில் தமிழ்ப் பெரும்பரப்பில் அநீதியின் ஆணிவேர்களை அசைத்ததும் சமுகக்கேடுகளின்அடிவேர்களைக் கெல்லியதும் வருணாசிரமத்தின் கிளைகளை வகிர்ந்ததும் பெரியாரின் பெருங்கோபம் மட்டும்தான். பிராமணன் - சூத்திரன்,  ஏழை - பணக்காரன், கற்றவன் - கல்லாதவன், ஆண் - பெண் ஆகிய பேதங்களே மனித குலத்தின் முற்போக்குக்கும் முன்னேற்றத்திற்கும் தடையாயின், இவற்றைக் கட்டமைத்த - கட்டிக்காக்கிற எல்லா நிறுவனங்களையும் உடைப்பதுதான் என் ஒரே வேலை என்று பேராக்கம் கருதிப் பேரழிவு செய்யப் போந்தவர் தாம் பெரியார். இது சுதந்திரத்தால் ஆகாது சுயமரியாதையால்தான் ஆகும் என்றதொரு முற்றிய முடிவெடுத்து அரசியலைத் துறந்த ஒரு சமுகத் துறவிதான் பெரியார். *** இந்துமதம் அவருக்கென்ன எதிரியா? கடவுளென்ன வைரியா? எவன் இந்த மண்ணுக்குரியவனோ, எவன் உழைக்கும் வெளியில் கதிர் வெப்பம் தாங்கிக் கறுத்துக் கிடக்கிறவனோ, எவன் உற்பத்தியில் நேரடியாய் உதிரம் கொட்டுகிறவனோ அவன் சூத்திரன் என்றும் தாசி மகன் என்றும் அடிமை என்றும் இழிவு செய்யப்படுவதைத்தான் பெரியார் எதிர்த்தார். கடவுளோ மதமோ அந்த இழிவை நியாயப்படுத்தும் கேடயமாக்கப்படும்போது அந்தக் கேடயங்களையே நொறுக்க முற்பட்டார். என்பன போன்ற அரிய கருத்துக்களை, உரிய சொல்லாட்சியில் உலகோர் உணரும்படியும், உணர்ந்து மேலும் மேலும் பெரியாரைத் தேடித் தேடி அறிவு பெறவும், மானம் பெறவும், சமத்துவம் காணவும் செய்துள்ளார் கவிப் பேரரசு வைரமுத்து. பெரியாரைப் பேசியதன் மூலம் வைரமுத்து பெருமை பெருகிறார். அவர் ஆற்றுப்படையும் அதைப் பெறுகிறது. பெரியாரை துலக்கிக்காட்டும் ஒளிவிளக்கு பெரியார் பற்றிய இந்த ஆற்றுப்படை.    செய்திகளை பகிர்ந்து கொள்ள

தலையங்கம்

  இந்து அறநிலையத் துறை என்பது கோயிலில் பல பார்ப்பன பெருச்சாளிகள் கொள்ளையடித்துக் கொழுத்து வந்ததைத் தடுக்கவே, நீதிக்கட்சி அரசின் முதல் அமைச்சர் பனகால் அரசரால், பார்ப்பனர்களது பலத்த எதிர்ப்பையும் மீறி _ கொண்டு வந்து நிறைவேற்றப்பட்ட சட்டம் ஆகும். 1) கோயில் சொத்துக்களைப் பராமரிக்கவும், கொள்ளை போகாமல் தடுத்து, சரியான வழியில் செலவழிக்கப்படுகிறதா என்று ஆராய்ந்து தணிக்கை செய்யும் நோக்கத்தோடு கொண்டு வரப்பட்ட சட்டமே தவிர, அவ்விலாகாவின் அதிகாரிகள் பூஜை, புனஸ்காரம் செய்யவோ, இந்து மதப் பிரச்சாரம் செய்யவோ, இந்து மத சடங்குகளை வளர்த்து பக்தியைப் பரப்புவதற்கோ கொண்டு வரப்பட்ட சட்டம் அல்ல; அதுபோது நடந்த விவாதங்கள் ஆவணங்களாக உள்ளன; அவை தெளிவுபடுத்தும். 2) அது மட்டுமல்லாமல், தற்போதுள்ள இந்திய அரசமைப்புச் சட்ட விதிகளின்படி, முகவாண்மை _ பீடிகை Prearble  உட்பட தெரிவிப்பது, இந்திய அரசு _ மத்திய _ மாநில அரசுகள் _ மதச் சார்பற்ற அரசுகள்(Secular State)என்பதாகும். 3) மேலும் இந்திய அரசமைப்புச் சட்டத்தின் 51A(h) பிரிவு ஒவ்வொரு குடிமகனுக்கும் உள்ள அடிப்படைக் கடமைகள் பற்றிக் கூறுகையில், ஒவ்வொருவரும் அறிவியல் மனப்பான்மையையும், கேள்வி கேட்டு ஆராயும் தன்மையையும், மனிதநேயத்தையும், சீர்திருத்தத்தையும் வளர்த்துப் பெருக்க வேண்டும் என்று திட்டவட்டமாக வரையறுத்துள்ளது.. மதச்சார்பற்ற தன்மையை அலட்சியப்படுத்திய அதிகார துஷ்பிரயோகம் இதன்படி, மழைவேண்டி வருணஜெபம் அரசின் இலாகா செலவில் _ உத்தரவுப்படி _ யாகம், பூஜை, அமிர்தவர்ஷிணி ராக கச்சேரி முதலியன பாடி பார்ப்பன புரோகித வர்க்கம் கொழுத்து வளர வாய்ப்பளிப்பது எவ்வகையில் நியாயம்? அறியாமை பரப்புதல் அல்லவா? 1. மதச் சார்பற்ற தன்மையை அலட்சியப்படுத்திய அதிகார துஷ்பிரயோகம். 2. விஞ்ஞான அறிவையே கொச்சைப்படுத்தி 21ஆம் நூற்றாண்டில் _ இப்படி நடத்த அதுவும் அரசின் இலாகாவே செய்வது மிகவும் கேவலமானது அல்லவா? மழை தேவை என்பதில் எவருக்கும் இரண்டு கருத்துக்கள் இருக்க முடியாது. அதற்கு அறிவியல் அணுகுமுறைகள் பல உள்ளனவே. செயற்கை மழையை வரவழைக்கலாமே! முதலாவது மழை நீர் சேகரித்து, நிலத்தடி நீர் நிலைகளில் தூர் வாருவது, ஆக்கிரமிப்புகளைத் தடுத்து ஏரிகள் காணாமற் போவதைத் தடுத்து _ காப்பாற்றுதல், காடுகளை அழித்தல், மரங்களை வெட்டுதல், வெப்பசலனத்தைத் தடுத்தல் போன்ற பணிகளில் தமிழக அரசு ஈடுபாடு கொண்டு மக்களிடையே விழிப்புணர்வு பிரச்சாரம் செய்வதும் _ முன்பு 1970களில் முத்தமிழ் அறிஞர் கலைஞர் சென்னையில் செயற்கை மழையை, விமானம் மூலம் பனிக்கட்டிகளைத் தூவி, வரவழைத்தாரே அதுபோல செய்யலாம். மற்ற மேல் நாடுகளில் செயற்கை மழை வரவழைக்கும் நவீன அறிவியல் முறைகளை உலக வங்கி உதவியுடன் கேட்டுப் பெறலாமே! குழந்தை இல்லை என்ற குறையுடைய திருமணமானோர் முன்பெல்லாம் அரச மரத்தடிப் பிள்ளையாரை வேண்டுவர்; இராமேசுவரம் சென்று வேண்டி திரும்புவர். ஆனால் அவர்கள் இப்போது எங்கெங்கும் உள்ள மருத்துவ சாதனையான _ கருத்தரிப்பு மய்யங்களுக்கு (Fertility Centres) சென்று டாக்டரைத் தானே நாடுகின்றனர்? அப்படியிருக்கையில் மழை வேண்டி யாகம், பூஜை, அமிர்தவர்ஷிணி ராக ஆலாபனம் செய்து மழையை வரவழைப்போம் என்பது மடமையின் வெளிச்சம் அல்லவா? (முன்பு குன்னக்குடி வைத்தியநாதன் மயிலாப்பூர் கற்பகாம்பாள் கோவில் குளத்தில் முழங்கால் தண்ணீரில் அமிர்தவர்ஷிணி ராகம் வாசித்தே மழை பெய்யாத நிலை _ மறந்துவிட்டதா?) இதுவரை பல கோவில்களில் நடந்த யாகத்தால் மழை பெய்ததா? வடபழனி முருகன் கோயில் படத்தைக் காண்க: இன்னும் இராமேசுவரம் உட்பட பல ஊர்களில் நடந்த யாகங்களால் பெய்த மழையின் அளவு என்ன? யாகம் ஏற்படுத்திய பலன் என்ன? தேர்தல் வாக்குறுதிகளை நடைமுறைப்படுத் தினார்களா என்று அரசியல் கட்சியினரைக் கேட்பது போல, யாகம் ஏற்படுத்திய பலன் என்ன என்று கேட்டுள்ளார்களா? காரணம் தந்தை பெரியார் சொன்னதுபோல “பக்தி வந்தால் புத்தி போகும்; புத்தி வந்தால் பக்தி போகும்“ என்பது சரிதானே! யாகம் _ பூஜை _ சங்கீத கச்சேரி எல்லாம் அவரவர் தனிப்பட்ட முறையில் செய்யலாமே தவிர, (அதுவும் மூடநம்பிக்கை என்பது ஒருபுறமிருந்தாலும்) அரசு செலவில், அரசமைப்புச் சட்ட விதிகளுக்கெதிராக இப்படி நடைபெறுவது மிகவும் கண்டனத்திற்குரியது. துள்ளிக் குதிக்கும் துர்ப்புத்தியாளர்கள், புரிந்த நடு நிலையாளர்கள் சிந்திக்க வேண்டாமா? பூஜையினால், யாகத்தினால் மழையை வரவழைக்க முடியும் என்றால் வானிலை ஆய்வுத் துறையே தேவையில்லை. இந்த “பிரகஸ்பதிகளையே” அதிகாரிகளாக்கிக் கொழுக்க வைக்கலாமே! அந்தோ மூடத்தனத்தின் முடைநாற்றம்?  - கி.வீரமணி, ஆசிரியர்செய்திகளை பகிர்ந்து கொள்ள

சிறந்த நூலிலிருந்து சில பகுதிகள் : பெரியாரும் அயோத்திதாசரும் (”நான் பூர்வ பௌத்தன்” நூலை முன்வைத்து)

நூல்            : பெரியார் தலித்துகள் முஸ்லீம்கள் தமிழ்த் தேசியர்கள் ஆசிரியர்     : அ. மார்க்ஸ் வெளியீடு    : அடையாளம் பதிப்பகம்.     விலை: 160. பக்கங்கள்: 175       ஒரு நூற்றாண்டு காலம் தமிழ்ச் சூழலில் அயோத்திதாசரின் பெயர் மறைக்கப் பட்டிருந்ததற்குக் காரணம் பெரியார் ஈ.வெ.ரா.தான் என்றொரு கருத்தை உடனடியான சில அதிகார நோக்கங் களுக்காகவும் பொருளியல் நலன்களுக்காகவும் சமீபகாலமாகச் சிலர் முன்வைத்து வருகின்றனர். இத்தகைய கருத்தை முன்வைப்பவர்கள் அயோத்திதாசரும் அம்பேத்கரும் பெரியாரும் தமது எழுத்துகளிலும் செயற்பாடுகளிலும் முன்வைத்த பார்ப்பன, இந்து மத எதிர்ப்புகளை உதட்டளவிலுங்கூட முன்வைக்காதவர் களாகவும், முன்வைக்க இயலாத இடங்களில் இருப்பவர்களாகவும் உள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது. இந்தக் கருத்தை அகில இந்திய அளவில் பரப்புகிற காரியத்தை ஆங்கில ‘மீடியா’வில் செயல்படுகிற தமிழ்நாட்டுப் பார்ப்பனர்கள் செய்து வருகின்றனர். இதுநாள்வரை அரசியல் களத்தில் மேற்கொள்ளப்பட்டு வந்த இந்த முயற்சி இப்போது கல்வியியல் புலத்திலும் மேற்கொள்ளப்படக்கூடிய நிலை ஏற்பட்டுள்ளது வருந்தத்தக்கதாக உள்ளது. அயோத்திதாசரின் தமிழ் பௌத்தத்தை விளக்கும் முதல் நூல் என அறிமுகப்படுத்தப்படுகிற ‘நான் பூர்வ பௌத்தன்’ என்னும் இந்நூல் அறிவித்துக் கொண்டுள்ள இந்த நோக்கத்தை நிறைவேற்றுவதைக் காட்டிலும் பெரியாருக்கு எதிரான மேற்குறித்த அவதூறை ஆராய்ச்சி என்னும் போர்வையில் முன்வைக்கும் பணியையே நிறைவேற்றியுள்ளது. சென்ற நூற்றாண்டு முழுமையிலும் அயோத்திதாசரின் பணியும் பங்களிப்பும் ஆய்வுத் தளத்தில், கல்விப் புலத்தில், அரசியல் களத்தில், சிறு பத்திரிகைச் சூழலில் எதிலும் கண்டுகொள்ளப்படவில்லை என்பது உண்மை. ஆனால், இதற்கான பழியை பெரியாரின் மீது சுமத்துவது அபத்தமானது மட்டுமல்ல, ஆபத்தானதுங்கூட, சென்ற நூற்றாண்டுச் சாதனையாளர்களின் பெயர்களை முன்வைப்பது அல்லது மறைப்பது என்பதற்காக ஏதோ ஒரு நிறுவனம் இருந்தது போலவும், அதற்குத் தலைவராகப் பெரியார் இருந்தது, போலவும் இக்குற்றச்சாட்டு முன்வைக்கப்படுவது நகைச்சுவையாக இருக்கிறது. இது போல வரலாற்றில் மறைந்துபோகிற அல்லது மறைக்கப்படுகிற செயல், வேறு பல சந்தர்ப்பங்களிலும் நிகழ்ந்துள்ளது. இதற்கான காரணங்களை வரலாற்றுச் சூழலில்தான் தேடவேண்டுமேயொழிய, தனியொருவர் மீது பழி சுமத்துவது அர்த்தமற்றது. பாளையங்கோட்டையில் தூய சவேரியார் கல்லூரியின் நாட்டார் வழக்காற்றுத் துறையில் பணியாற்றுபவரும் இந்நூலாசிரியருமான முனைவர் டி.தருமராஜனும் மற்றவர்களும் பெரியார் அயோத்திதாசரை மறைத்துவிட்டார் என்பதற்குச் சொல்லும் காரணம் அயோத்திதாசர் ஒரு பறையர் என்பது (பக்.90). இப்படியான கருத்தை முன்வைப்பவர்கள் இரு கேள்விகளுக்குப் பதிலளிக்க வேண்டும். அவை: 1.            அயோத்திதாசர் பறையர் என்பதற்காகத்தான் பெரியார் புறக்கணித்தாரா? எனில் அவர் அம்பேத்கரை மட்டும் ஏன் கடைசிவரை உயர்த்திப் பிடித்துவந்தார்? 2.            பறையர் என்பதற்காகவே பெரியாரால் புறக்கணிக்கப்பட்டார் என வைத்துக் கொண்டாலும் ஏன் ஒரு நூற்றாண்டு காலப் பறையர் நல மேம்பாட்டு இயக்கங்களோ, இல்லை பவுத்த இயக்கங்களோ அவரையும் அவரது கொள்கைகளையும் முன்னிலைப்படுத்தவில்லை? பெரியாருக்கும் அம்பேத்கருக்கும் நிலவி வந்த நட்பு வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒன்று. அம்பேத்கரின் இரு முக்கிய அரசியல் நிலைப்பாடுகளையும் (இரட்டை வாக்குரிமை, மதமாற்றம்) அதாவது சென்ற நூற்றாண்டு தலித் அரசியல் கோரிக்கைகளில் முக்கியமான இரண்டையும் முழுமையாக ஆதரித்த ஒரே தமிழ்த் தலைவர் பெரியார் என்றே சொல்ல வேண்டும். தமிழ்நாட்டில் செயல்பட்டு வந்த அன்றைய தலித் இயக்கத் தலைவர்கள் இவற்றை ஆதரிக்கவில்லை என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது. இன்றைய தலித் தலைவர்களோ அயோத்திதாசரின் தமிழ் பவுத்தம் என்கிற குரலையும் முன்வைப்பது இல்லை. அம்பேத்கரின் பவுத்த மதமாற்றம் என்கிற நடைமுறையையும் கடைபிடிப்பதில்லை. சொல்லப்போனால் அயோத்திதாசர், அம்பேத்கர் என்கிற பெயர்களை உச்சரிப்பதைக் காட்டிலும் தமிழ்த் தேசியத் தலைவர்கள் மற்றும் தமிழ் அறிஞர்களின் பெயர்களைத்தான் அதிகம் உச்சரிக்கின்றனர். அயோத்திதாசர் முன்வைத்த பவுத்தம் தனித்துவமானது. லட்சுமிநரசு முதலான பவுத்த அறிஞர்கள் முன்வைத்த பவுத்தம், அநகாரிக தர்மபாலா போன்ற சென்ற நூற்றாண்டின் பவுத்த விழிப்புணர்வு இயக்கத்து நாயகர்கள் முன் வைத்த பவுத்தம், பெரியார், சிங்காரவேலர், இராகுல சாங்கிருத்தியாயன் முதலானோர் முன்வைத்த பவுத்தம் ஆகியவற்றிலிருந்து அயோத்திதாசரின் பவுத்தம் வேறுபட்டது. பெரியாரின் பவுத்தமும் சரி, அவரது அரசியலும் சரி, முற்றிலும் அயோத்திதாசரின் பாதையிலிருந்து வேறுபட்டவை. எது சரி என்கிற கேள்விக்கு நான் இப்போது போகவில்லை. பெரியார் அயோத்திதாசரை மறைத்தாரா என்கிற கேள்விக்குப் பதில் தேட அது தேவையுமில்லை. பெரியாரின் அரசியல் எந்த வகையிலும் அயோத்திதாசரை முன் மாதிரியாகக் கொள்ள இயலாததாக இருந்தது என்பதே இங்கு முக்கியம். சென்ற இரு நூற்றாண்டுகளில் இங்கு மேற்கொள்ளப்பட்ட பவுத்தப் புத்துருவாக்க முயற்சிகளின் வரலாற்றைப் பரிசீலனை செய்வது அவசியம். மாமன்னர் அசோகரது காலத்தில் இந்தியத் துணைகண்டம் முழுவதும் பரவியிருந்த பவுத்தம் இந்தியாவில் முற்றாக ஒழிக்கப்பட்டது என்பதே வரலாறு. அதன் எச்ச சொச்சங்கள், தாக்கங்கள் பிற மதங்களிலும் மக்களின் பொது நினைவுகளிலும் பதிந்திருந்த போதிலும் ஒரு நிறுவனம் என்கிற வகையில் அது இந்தியாவிலிருந்து விரட்டப்பட்டது. தூபிகளும் விகாரைகளும் அழிக்கப்பட்டன. சைவ, வைணவக் கோயில்களாகவும் அய்யனார், தருமராசர், சாஸ்தா முதலிய தெய்வங்களாகவும் மாற்றப்பட்டன. பிக்குகள் கொல்லப்பட்டனர் அல்லது விரட்டப்பட்டனர். நூற்கள் பலவும் அழிக்கப்பட்டன. புத்த கயாவும் இதர பவுத்தத் தலங்களும் இந்து மதச் சாமியார்கள் (மகந்த்கள்) கையில் சீர்குலைந்து கிடந்தன. இந்தத் தலங்களை, குறிப்பாக புத்த கயாவை மீட்பது என்கிற நோக்குடன் கொழும்பில் 1891 மே மாதத்தில் ‘மகாபோதி கழக’த்தை நிறுவியவர் அநகாரிக தர்மபாலா, மகந்த்களை எதிர்த்து வழக்குகளைத் தொடர்ந்து லண்டன்வரை சென்று இந்திய அமைச்சரை எல்லாம் சந்தித்து இறுதியில் புத்த கயா மீட்கப்பட்ட கதை தனியானது (இதற்கான முதல் உந்துதலை அளித்தவர் எட்வின் ஆர்னால்டு). மகாபோதி கழகத்தின் முதல் தலைவர் மலிசா கந்த விகாரையின் தலைமைப் பிக்குவும் வித்யோதயா கல்லூரி முதல்வருமான சுமங்கல மகாதேரர். பொதுச் செயலாளர் தர்மபாலா. இந்தக் கழகம் உருவாவதற்கு பெரும் உதவிகளைச் செய்தவர் எனக் கழகத்தினர் நன்றியுடன் நினைவுகூர்வது சென்னை ‘அடையாறு தியாசபிகல் சொசைட்டி’யின் நிறுவனர்களில் ஒருவரான கர்னல் ஆல்காட் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. அவரும் மேடம் ப்ளாவட்ஸ்கியும் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் இறுதியிலேயே தம்மைப் பவுத்தர்கள் என அறிவித்துக் கொண்டனர். தர்மபாலாவுக்கு முன்னரே ‘அய்க்யப் மகாபோதி கழக’த்தை நிறுவி, 1896 வரை அன்றைய இயக்குனராகவும் இருந்தவர் ஆல்காட். ஆல்காட்டின் செயற்பாடுகள் அடையாறுடன் முடிந்துவிடவில்லை. இலங்கையிலுள்ள பவுத்த அமைப்புகளுடன் அவர் நெருக்கமாகத் தொடர்பு கொண்டார். இலங்கையில் பவுத்த விழிப்புணர்வுக்கு காரணம் என இரு நிகழ்வுகளை தர்மபாலா சுட்டிக் காட்டுகிறார். ஒன்று: 1872ஆம் ஆண்டு இலங்கையில் பனாதூரில் கிறிஸ்தவ மிஷனரிகளுக்கும் பவுத்த பிக்குகளுக்கும் நடைபெற்ற வரலாற்றுப் புகழ்மிக்க சர்ச்சை. இரண்டு: 1880இல் இலங்கையில் தியாசபிகல் சொசைட்டி தொடங்கப்பட்டது. ஆல்காட்டிற்கும், பிளாவட்ஸ்கி அம்மைக்கும் காலி வீதியில் மிகப் பெரிய  ‘Royal Welcome’ அளிக்கப்பட்டதாக தர்மபாலா எழுதுகிறார் Maha Bodhi Society Journal, Centenary Volume, 1991). கொழும்பில் ஆல்காட்டிற்கு ஒரு சிலை அமைக்கப்பட்டுள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது. ஆறு வண்ணங்களில் பவுத்தக் கொடி ஒன்றையும் ஆல்காட்தான் அமைத்துத் தந்தார் (1884). அன்னிபெசன்ட் ஜே. கிருஷ்ணமூர்த்தியைக் ‘கண்டுபிடித்தது’ போலப் பாரம்பரியப் பவுத்தக் குடும்பம் ஒன்றில் பிறந்திருந்த ஹெவவிதர்னே தர்மபாலாவைக் கண்டுபிடித்துப் பெற்றோரின் விருப்பையும் மீறி வற்புறுத்திச் சென்னைக்கு அழைத்து வந்து பவுத்த மீட்புப் பணியில் பிளாவாட்ஸ்கி அம்மை ஈடுபடுத்திய கதை விரிவானது. தர்மபாலாவைப் போலவே அயோத்திதாசருக்கும் பவுத்த மீட்புப் பணியில் பேருதவியாக இருந்தது கர்னல் ஆல்காட் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. அயோத்திதாசரே இதை நன்றியுடன் குறிப்பிடுகிறார். (பார்க்க அலாய்சியசின் தொகுப்பு). தனது சொந்த முயற்சியில் அவர் 1890இல் ஆல்காட்டைச் சந்தித்து தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொள்கிறார். பறையர்கள் பூர்வ பவுத்தர்கள் என்கிற தனது கருத்தை விளக்கி புத்த மதத்தை மீள் உருவாக்கம் செய்யவும் புத்தக்கோயில் ஒன்றைக் கட்டவும் உதவி கோருகிறார். சிங்கள பவுத்த அமைப்புகளுடன் அயோத்திதாசருக்குத் தொடர்பு ஏற்படுத்திக் கொடுத்த ஆல்காட் அவரை அதே ஆண்டில் இலங்கைக்கு அழைத்துச் செல்கிறார். சுமங்கல மகா தேரரிடம் பஞ்சசீல தீட்சை பெற்று பவுத்தராகத் திரும்புகிறார் அயோத்திதாசர். ஆல்காட்டின் அழைப்பின் பேரில் சென்னைக்கு வந்த அநகாரிக தர்மபாலாவும் குணரத்னே என்கிற தமிழறிந்த பிக்கு ஒருவரும் ஆல்காட்டின் முயற்சியில், ‘டாக்டர் அயோத்திதாசர் மற்றும் சிலரின்’ உதவியோடு சென்னை ராயப்பேட்டையில் 1898 ஆகஸ்டு 8ஆம் தேதியன்று கூட்டப்பட்ட கூட்டத்தில் கலந்துகொண்டனர். அன்றுதான் ‘சாக்கைய புத்தகக் கழகம்’ தோற்றுவிக்கப்பட்டது (தொடக்கத்தில் அதன் பெயர் திராவிட புத்தக் கழகம்). கூட்டத்தில் அயோத்திதாசர் மற்றும் அவரது நண்பர்களின் முயற்சியை தர்மபாலா வெகுவாகப் பாராட்டினார். சிகாகோவைச் சேர்ந்த பவுத்த அறிஞர் டாக்டர் பால் கேரஸ் சாக்கைய புத்தக் கழகத்திற்-குத் தலைவராக இருக்கச் சம்மதித்தார். மீண்டும் தமது 35ஆவது பிறந்த நாளன்று (செப். 17, 1899) சென்னை வந்த தர்மபாலா ஏராளமான பொதுக்கூட்டங்களில் பேசினார். ‘மெட்ராஸ் ஸ்டான்டர்ட்’ இதழ் அவரது விரிவான பேட்டியை வெளியிட்டது. 1899 செப்டம்பர் 28ஆம் தேதியன்று ‘மகாபோதிக் கழக’த்தின் சென்னைக் கிளையைத் தொடங்கி வைத்தார் தர்மபாலா. இதற்கான தீர்மானத்தை முன்மொழிந்து எம்.சிங்காரவேலுச் செட்டி பி.ஏ. (மா.சிங்காரவேலனார்). முதல் செயலாளராகவும் அவரே பொறுப்பேற்றார். கூட்டத்தில் கலந்துகொண்டாரா என்பது தெரியவில்லை. லட்சுமி நரசுவும் சிங்காரவேலரும் தொடர்ந்து இதில் இயங்கினர். 1906இல் பிக்கு நந்தராமாவை வரவழைத்துப் பவுத்த பிரசாரத்தையும் இவர்கள் மேற்கொண்டனர். இதிலெல்லாம் அயோத்திதாசர் கலந்துகொண்டாரா என்பது தெரியவில்லை. இல்லை என்றே தோன்றுகிறது. எனினும் ‘மகாபோதிக் கழக’த்திற்கும் அயோத்திதாசருக்கும் இடையில் பிளவு அதிகமாகி 1911 வாக்கில் முற்றிலும் எதிர் எதிராக இரு அமைப்புகளும் (சாக்கைய புத்தக் கழகம் _ மகாபோதிக்கழகம்) நின்றன. அதற்கான காரணங்களை அயோத்திதாசர் விளக்குவதை அலாய்சியஸ் தொகுப்பின் இரண்டாம் பாகத்தில் காண்க. இது குறித்து விரிவாக ஆய்ந்த பின்பும், மறுதரப்புக் கருத்துகளை அறிந்த பின்னுமே நாம் எந்த முடிவுக்கும் வர இயலும். (வெளியார் ஒருவர் அளித்த நன்கொடையைப் பயன்படுத்திக் கொள்வதில் பிரச்சினை ஏற்பட்டது என்றொரு கருத்து நிலவுகிறது. தர்மபாலா புத்துயிரூட்டிய பவுத்தம் சற்றே மேட்டிமைத் தன்மை வாய்ந்ததாக இருந்தது என்பது இன்னொரு கருத்து.) தமிழ்நாட்டில் மேற்கொள்ளப்பட்ட பவுத்தப் புத்துயிர்ப்பு நடவடிக்கைகளில் குறைந்த பட்சம் இருவிதப் போக்குகள் இருந்தன என்பது கவனித்தக்கது. மூன்று போக்குகள் என்றும்கூடச் சொல்லலாம். தனது அமைப்பை நியாயப்படுத்தி உலகெங்கிலுமுள்ள பவுத்த கழகங்களுக்கு அயோத்திதாசர் கொடுத்த வேண்டுகோளையும் அலாய்சியஸ் தொகுப்பு இரண்டில் காணலாம். எனினும் அயோத்திதாசர் சுய முயற்சியுடன் இயக்கம், இதழ், புதிய கிளைகள் மற்றும் பள்ளிகள் துவக்கம் எனத் தனது நடவடிக்கைகளைத் தனித்துவத்துடன் தொடர்ந்தார். ஆல்காட் மற்றும் அடையாறு தியாசபிகல் சொசைட்டியுடன் அயோத்திதாசரின் தொடர்புகள் தொடர்ந்தன என்றே கருத இடமிருக்கிறது. அயோத்திதாசரின் இராய்பேட்டை அலுவலகத்திற்கு இறுதிவரை மாதவாடகை ரூ.10அய் ஆல்காட்தான் செலுத்திவந்தார். ஆல்காட்டுக்கும் தர்மபாலாவுக்கம் இடையில் கருத்து மாறுபாடுகள் இதே காலகட்டத்தில் ஏற்பட்டன என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. 1908இல் ஆல்காட் மரணமடைந்தபோது அனைத்து மதச் சடங்குகளும் நிறைவேற்றப்பட்டன. பவுத்த மதச் சடங்குகளை நிறவேற்ற அன்னிபெசன்ட் அம்மையாரால் அழைக்கப்பட்டது அயோத்திதாசர்தான் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது. பவுத்தப் புத்துயிர்ப்பில் மட்டுமின்றிச் சென்ற நூற்றாண்டின் இந்துத்துவப் புத்துருவாக்க முன்னோடிப் பணிகளைச் செய்தவர்களில் ஒருவராகவும் ஆல்காட் மதிக்கப்பட்டதும் சிந்திக்கத்தக்கது. அயோத்திதாசரின் பவுத்தமும் அவரது தோழர்களாக இருந்த லட்சுமி நரசு, அப்பாதுரையார் முதலியோரின் பவுத்தமும் வேறு வேறாக இருந்தன என்பதைத் தருமராஜனும் ஏற்றுக்கொள்கிறார் (இவர்களோடு சிங்காரவேலரையும் பின்னாளில் தமிழக அரசியலில் முக்கிய பங்காற்றிய பெரியாரையும் சேர்த்துக் கொள்ளுதல் பொருத்தம்). அதற்கான காரணத்தையும் தருமராஜன் சரியாகவே அடையாளம் காண்கிறார். ‘பகுத்தறிவு சார்ந்து, இருபதாம் நூற்றாண்டின் அறிவியல் பார்வையுடன் இவர்கள் பவுத்த சமயத்தைப் புரிந்துகொண்டு இருந்தார்கள்’ என்கிற அவரின் கூற்றை (பக்.91) நாமும் ஏற்-றுக் கொள்கிறோம். ஆனால் இவர்களது பௌத்தத்தின் மையப் பொருள் சாதி எதிர்ப்பு இல்லை என தருமராஜன் கூறுவதை நம்மால் ஏற்றுக்கொள்ள இயலாது. தமிழ் மரபிலிருந்து பவுத்தத்தைக் கட்டமைத்தல் என்ற உத்தியை இவர்கள் சிரத்தையுடன் எதிர் கொள்ளவில்லை என்கிற கூற்றை (பக.92) வேண்டுமானால் நாம் ஏற்றுக்கொள்ளலாம். ஆனால், தமிழ் மரபிலிருந்து கட்டப்படக்கூடிய பவுத்தம் ‘இயற்கையாகவே’ சாதி எதிர்ப்புத்தன்மை உடையதாக இருக்கும் என்கிற அவரது நம்பிக்கையை நாம் ஏற்றுக்கொள்ள இயலாது. பவுத்தமும் சமணமும் குறிப்பிடத்தக்க அளவிற்கு வேத எதிர்ப்பு, சாதி எதிர்ப்பு ஆகிய பண்புகள் கொண்டவை. அந்தக் காரணத்தாலேயே அவை பார்ப்பன மதத்தால் அழிக்கப்பட்டன. அம்பேத்கர் உட்படப் பலரும் சொல்கிற காரணம் இது. ‘அழிக்கப்பட்டன’ எனச் சொல்லாவிட்டாலும் சைவ _ வைணவ மதங்கள் காட்டிய எதிர்ப்பின் அடிப்படை பவுத்தத்தின் சாதி எதிர்ப்புப் பண்பே என்பதை அயோத்திதாசரும் ஏற்றுக்கொள்கிறார். பெரியாரும் இடதுசாரி அறிஞர்களும் பவுத்தத்தின் கடவுள் மறுப்புக் கூறுகளை முதன்மைப்படுத்தினர். அந்த வகையில் இவர்களிடமும் ஒரு வகையில் ஆதி பவுத்தம் குறித்த தேடல் இருந்தது. இவர்கள் முதன்மைப்படுத்திய பவுத்தத்தின் முக்கிய கூறுகள்: 1.            கடவுளை ஒப்புக் கொள்ளாமலிருப்பது. 2.            ஆன்மாவை நிரந்தரமானது என ஒப்புக் கொள்ளாதது. 3.            எந்த ஒரு புனித நூலையும் கடவுள் அருளியதாக ஒப்புக்கொள்ளாதது. வேதங்களின் பிரமாணத் தன்மையை ஏற்றுக் கொள்ளாதது. 4.            வாழ்க்கைப் பிரவாகத்தை ஒரு இடையறாத இயக்கமாக நம்புவது. 5.            பிராமண மதத்தின் ‘கர்மக் கோட்பாட்டை’ மறுப்பது, பிறப்பால் உயர்வு தாழ்வுகள் நிர்ணயிக்கப்படுவதை ஏற்றுக் கொள்ளாதது. பார்ப்பன மேலாண்மை, தீண்டாமை, சாதி ஏற்றத் தாழ்வுகள் ஆகியவற்றை மறுப்பது. (பார்க்க: ராகுல் சாங்கிருத்யாயனின் ‘பௌத்த தத்துவ இயல்’, தேவிபிரசாத் சட்டோபத்யாயாவின் ‘லோகாயதா’, தர்மானந்த சோசாம்பியின் ‘பகவான் புத்தர்’ முதலிய நூல்கள்.) மே, 15, 1957 அன்று சென்னை ‘மகா போதி’ கழகத்தில் நடந்த 2501ஆம் ஆண்டு புத்தர் விழாவில் பெரியார் ஆற்றிய தலைமை உரையைத் தருமராஜன் படிக்க வேண்டும். பவுத்தம் ஒரு மதமல்ல, புத்தர் ஒரு கடவுளல்ல என்கிற கருத்தை அவர் அந்த உரையில் வற்புறுத்துகிறார். “புத்தகர் மகானோ ரிஷியோ அல்லர். இந்தத் தன்மையை எதிர்த்தவர். அந்தக் காரணத்தினால்தான் நாம் இன்று புத்தரைக் கொண்டாடும்படியான நிலை இருக்கிறது. புத்தர் எப்படி மகானோ, ரிஷியோ இல்லையோ அதே போல் பவுத்தம் என்பதும் ஒரு மதமல்ல. ஒரு மதம் என்றால் கண்டிப்பாக அதற்கு ஒரு கடவுள் இருக்க வேண்டும். மோட்சம், நரகம் வேண்டும். ஆத்மா, பாவ_புண்ணியம் அவற்றிற்கு ஏற்றற் போல் தண்டனை இவையெல்லாம் வேண்டும். இன்னும் சிறந்த மதம் என்பதற்கு ஒரு கடவுள் போதாது. பல கடவுள்கள் வேண்டும். அவற்றிற்குப் பொண்டாட்டி, பிள்ளைகுட்டி, வைப்பாட்டி இவை எல்லாம் வேண்டும். இப்படியெல்லாம் இருந்தால்தான் அது மதமாகும். ஆனால், புத்தர் முதலில் “கடவுளைப் பற்றிக் கவலை வேண்டாம்.’’ “மனிதனைப் பற்றிக் கவலைப்படு’’ என்று சொல்லிவிட்டார். மோட்சம், நரகம் இல்லை ஒழுக்கம்தான் வேண்டும் என்று சொல்லிவிட்டார். இன்னும் அறிவுதான் முக்கியம் என்றார். ரிஷி சொன்னார், மகான் சொன்னார் என்று நம்பாதே, யார் எதைச் சொன்னாலும் உன் அறிவைக் கொண்டு தர்க்கம் செய்து மிஞ்சுவதை எடுத்துக் கொள் என்று சொல்லிவிட்டார்’’. என்றுகூறுகிற பெரியார் புத்தியைக் கொண்டு சிந்திப்பவன்தான் புத்தன் என்பதற்கும் குருட்டுத்தனமான மூடநம்பிக்கைகளை ஏற்காமையே பவுத்தம் என்கிற கருத்திற்கும் அழுத்தம் கொடுக்கிறார். கடவுளைக்கூட ஏற்றுக்கொள்ளலாம். ஆனால், சாதியை ஏற்றுக் கொள்ளவே இயலாது என்பதாகப் பெரியாரின் அன்றைய நீண்ட உரை அமைந்தது குறிப்பிடத்தக்கது. ‘‘சமுதாயத்தில் நலம் ஏற்பட வேண்டுமானால் சாதி ஒழிக்கப்பட வேண்டும். சாதியை ஒழிக்கக் கூடிய ஆட்சி வரவேண்டும். இன்றைய ஆட்சி சாதிகள் ஒழிக்கப்பட வேண்டும் என்ற சொல்லத் தைரியமுள்ள ஆட்சியே தவிர, சாதியை ஒழிக்கத் தைரியமுள்ள ஆட்சியல்ல... சாதி ஒழிய வேண்டுமானால் ராமனுக்கும் கிருஷ்ணனுக்கும் வேலை இல்லை. புராணங்களும் இதிகாசங்களும் ஒழிய வேண்டும். அப்போதுதான் சாதி இல்லாத சமுதாயம் ஆக முடியும்.’’ என்று முடிக்கிறார். ஆக பெரியாரின் அரசியல் என்பது கடவுள் மறுப்பு, புராண இதிகாச ஒழிப்பு ஆகியவற்றோடு, சாதி ஒழிப்பை இணைப்பதாக (articulate) உள்ளது. ஆனால், அயோத்திதாசரின் பவுத்தமோ புத்தரைக் கடவுளாக ஏற்றல், இந்துப் புராணங்களையும் தொல்கதைகளையும் மாற்ற மரபுகளிலிருந்து தேடிப்பிடிப்பது என்பதாக உள்ளது. இருவரின் நோக்கங்களும் ஒன்றென வைத்துக் கொண்டாலும் பாதைகள் முற்றிலும் வேறானதாகவும் உள்ளன (மறுபடியும் சொல்கிறேன்: எது சரி என்ற கேள்விக்குள் நாம் இப்போது போகவேண்டாம்). எனவே, பெரியாரால் எந்த வகையிலும் அயோத்திதாசரை முன்மாதிரியாகக் கொள்ளவே இயலாத நிலை இருந்ததை நாம் விளங்கிக் கொள்வது அவசியம். யோசித்துப் பாருங்கள். மேற்கண்ட உரையில் எந்த இடத்தில் அயோத்திதாசரைப் பெரியார் நுழைக்க இயலும்? “நடைமுறையில்கூட இறை வணக்கங்களையும் பண்டிகைகளையும் ஒழிப்பதாகப் பெரியாரது பார்வை இருந்தது. அயோத்திதாசரின் பார்வையோ புதிய பெயர் சொல்லி, விளக்கம் கூறி எல்லாவற்றையும் ஏற்றுக் கொள்வதாகவும், கொண்டாடுவதாகவும் இருந்தது. கார்த்திகை தீபத்தை ‘கார்த்துலதீபம்’ எனவும், தீபாவளியை ‘தீபவதி’ப் பண்டிகை எனவும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என அயோத்திதாசர் பரிந்துரை செய்வது கவனிக்கத்தக்கது. மொத்தத்தில் பெரியாரின் பகுத்தறிவு சார்ந்த நவீனத்துவப் பார்வையும் அயோத்திதாசரின் தொன்ம மீட்புப் பார்வையும் சந்திக்க இயலாதவையாக இருந்தன என்பதே உண்மை.’’ தருமராஜனே இதை ஏற்றுக் கொள்கிறார். “பவுத்தம் தொடர்பான அயோத்திதாசரின் பார்வையை அவருக்குப் பின் முன்னெடுத்துச் செல்வதற்-கு வேறு யாரும் இருக்கவில்லை என்பது வேதனையான உண்மை. அயோத்திதாசரின் மறைவுக்குப் பின்னர் அய்ரோப்பிய மரபுவழி (இந்தப் பெயர் சூட்டல் விவாதத்திற்குரிய ஒன்று _ அ.மா.) வந்த பவுத்தத்திற்கு அதிக மரியாதையும் மேன்மையும் வழங்கப்பட்டன. அயோத்திதாசரின் தமிழ் பவுத்தம் என்ற சிந்தனை இதனால் ஏறக்குறைய மறைந்தே போயிற்று. அவரது வழித்தோன்றல்களே அதனைத் தேக்கமடையச் செய்தனர்.’’ என்று வாக்குமூலம் அளிக்கிற தர்மராஜன் தேவையின்றிப் பெரியாரின் மீது காழ்ப்பைக் கக்குவது ஆய்வு நேர்மையின் பாற்பட்ட செயலாகத் தெரியவில்லை.செய்திகளை பகிர்ந்து கொள்ள